Urodziła się w Poznaniu dwa lata po wojnie. O swoich piosenkarskich początkach tak opowiadała w jednym z wywiadów: Zaczynałam jako bardzo młoda dziewczyna, miałam 16 lat. Moją pierwszą panią profesor była Wanda Wermińska, śpiewaczka operowa. Dużo jej zawdzięczam, dała mi pierwsze szlify, umiejętność posługiwania się dźwiękiem oraz oparcia go na przeponie, nauczyła mnie łatwości w przechodzeniu progów.
W 1964 roku została solistką gdańskiego zespołu Tony Ryszarda Poznakowskiego. Na przełomie roku 1965 i 1966 wróciła do Poznania, by śpiewać w zespole Tarpany, z którym nagrała swój pierwszy przebój Cień i ty, a także zakwalifikowała się do Wiosennego Festiwalu Muzyki Nastolatków.
W roku 1968 stała się solistką zespołu Drumlersi, z którym występowała pod pseudonimem Sonia Sulin. Mimo występów w telewizji i licznych nagrań radiowych formacja nie zdołała jednak przebić się do czołówki polskiego beatu.
Po rozwiązaniu Drumlersów artystka powróciła do swojego nazwiska i w 1969 roku pojawiła się w grupie ABC Andrzeja Nebeskiego. Już jedno z pierwszych nagrań dokonanych z tą formacją (piosenka Napisz proszę) okazało się wielkim sukcesem. Potem przyszedł kolejny hit Czekam tu, nagrodzony w Opolu. W bardzo krótkim czasie Frąckowiak stała się czołową wokalistką w Polsce. Wtedy też zaczęła sama komponować.
Artystka zawsze była osobą konsekwentną i mocno zdyscyplinowaną. Przypisując te cechy miejscu swojego urodzenia, tak mówiła: Widzę w sobie poznańskość i lubię ją bardzo. (..) To jest wpisana od dzieciństwa systematyczność, pracowitość i odpowiedzialność.
W 1970 roku festiwal opolski przyniósł jej nagrodę za piosenkę Barwy ziemi. Wtedy też, bo tak można powiedzieć, stała się prekursorką również w stylu. Jej występ w Opolu przeszedł do historii ze względu na zaprojektowany przez Barbarę Hoff odważny strój, na który składały się króciutka spódniczka i biustonosz wykonane z blachy (strój nazwano potocznie „rycerską zbroją”). Można by z przymrużeniem oka stwierdzić, że trend ten po latach podchwyciły Madonna i Lady Gaga.
W 1972 roku, będąc u szczytu popularności, Frackowiak zdecydowała się na karierę solową. Jej nowe piosenki, choć odbiegały od tego, co robiła wcześniej, zdobywały spore uznanie. Julio nie bądź zła, Bawimy się w życie czy Do końca świata stały się przebojami, dzięki czemu w latach 1972-1973 w plebiscycie pisma Non Stop artystkę wybierano najpopularniejszą piosenkarką w kraju.
W 1974 roku wydana została pierwsza solowa płyta jubilatki, zatytułowana Idę. Rok później artystka rozpoczęła współpracę z Józefem Skrzekiem, który skomponował dla niej m.in. Brzegi łagodne oraz nagrodzoną w 1976 roku w Opolu Pieśń Geiry. W 1977 roku ukazała się płyta Geira nagrana z zespołem SBB, a na początku kolejnej dekady album Ogród Luizy, zrealizowany wspólnie z Józefem Skrzekiem.
W latach 80. piosenkarka z powodzeniem lokowała na listach przebojów całą serię piosenek: Anna już tu nie mieszka, Tin Pan Alley, Dancing Queen, Papierowy księżyc. Wydała też wtedy swoje kolejne albumy, takie jak: Serca gwiazd (1983) oraz Halina Frąckowiak (1987).
W 1990 roku (w drodze na koncert) uległa poważnemu wypadkowi. O tym, na ile to traumatyczne wydarzenie ją zmieniło, opowiadała tak: Przez osiem miesięcy leżałam w szpitalu, potem przechodziłam długą rehabilitację. Aby odbudować swoje siły, sprawność nóg i wzmocnić kręgosłup, pracowałam cierpliwie i wytrwale. Jeszcze raz życie pokazało, jakimi jesteśmy delikatnymi istotami i ile trzeba mieć w sobie pokory i miłości, aby zwyciężyć.
W 1993 roku w Opolu odebrała Złotą Płytę za całokształt pracy artystycznej. Był to jeden z najważniejszych jej występów po wypadku samochodowym. Mimo że jeszcze niepewnie się poruszała, to jednak próbowała już tańczyć.
W swojej karierze piosenkarka nagrała ponad 20 płyt i kaset. Jej koncerty można było obejrzeć w wielu miastach Europy, a także w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Występowała na polskich scenach muzycznych, między innymi w Teatrze Muzycznym w Gdyni, w Teatrze Wielkim w Łodzi i w Warszawie.
Na koniec jeszcze ciekawostka. W połowie lat 90. Halina Frąckowiak postanowiła zmienić zawód i zostać psychologiem. Ukończyła studia na Uniwersytecie Warszawskim i obroniła dyplom. Przez pół roku pracowała jako psycholog w gimnazjum i… powróciła do śpiewania.
