Twój spektakl spowodował, że spojrzałem na twórczość Stachury z dystansu. Jak ty postrzegałeś autora „Siekierezady”?
Stachura jest dla mnie postacią niezwykle skomplikowaną. Przy pierwszym zetknięciu z tą twórczością nie zastanawiałem się nad jego biografią. Przygotowując „Po co jest noc” przeczytałem wspomnienia ludzi, którzy otarli się o Stachurę. Z jednej strony był to człowiek wielokolorowy, dążący do kontaktu, szukający przyjaźni, idealnie dopasowujący się do osób, które spotkał; a z drugiej ktoś, kto żyje we własnym świecie, ciągle gdzieś gna, bo nie potrafi nigdzie dłużej zagrzać miejsca. Zdałem sobie sprawę, że w pewnym sensie go rozumiem i jestem pod wrażeniem tego szaleńczego pędu jego życia.
Twój jubileusz zwieńczyła nagroda, którą otrzymałeś za rolę w spektaklu „Trans-Atlantico” w reżyserii Tomasza Gawrona.
Nasz spektakl został dostrzeżony podczas 45. Opolskich Konfrontacji Teatralnych i nagrodzony dwoma wyróżnieniami aktorskimi – dla Tomka Schimscheinera i dla mnie. Jednakże te nagrody tak naprawdę należą się całemu zespołowi.
W najbliższy weekend widzowie tarnowskiego teatru będą mieli okazję zobaczyć Cię w spektaklu „Zdarzyło się pierwszego września” w reżyserii Tomasza Gawrona. Takiej sztuki w Tarnowie chyba jeszcze nie było?
Premiera „Zdarzyło się pierwszego września” będzie wydarzeniem, do którego przygotowywaliśmy się od minionej wiosny. Jest to historia czwórki bohaterów, których życiorysy są pretekstem do pokazania dziejów nie tylko Słowacji, ale też Polski i części Europy. Spektakl przybliża nam również pewne tematy, o których zapomnieliśmy, a które ponownie zaczynają dobijać się do naszych drzwi. Mam na myśli przede wszystkim tolerancję, empatię, otwarcie na drugiego człowieka i nadzieję na normalne życie, bez wpływu polityki niszczącej wszelkie marzenia.
