Kończąc ten wątek, dodam jeszcze, że według aktualnie zgromadzonej wiedzy na ten temat, obrady Rady w Ratuszu i jej ustalenia nie miały żadnego znaczenia dla przebiegu nocnego zrywu. Nic, żadne wspomnienie, relacja czy dokument nie wskazują, że spiskowcy wiedzieli wtedy o treści podjętej przez radnych uchwały. No, dobrze, powiecie, ale przecież błąd z 2008 r. został poprawiony. Decydenci powinni mieć zatem jego świadomość. Otóż, z moich rozmów na ten temat w ostatnich latach wynika, że o tym wstydliwym incydencie sprzed lat rzadko kto pamięta w ogóle. A o jego szczegółach i podłożu prawie nikt z obecnych decydentów. Wciąż nie ma nawet żadnej płaszczyzny stałego kontaktu, gdzie można by było im o tej kwestii i jej konsekwencjach przypominać. Utrwalaniu się starych błędów w świadomości mieszkańców miasta sprzyja też coroczny, oficjalny program obchodów Święta. Być może poza rokiem 2017, czyli pierwszym rokiem, kiedy oficjalnie świętowano, de facto głównym punktem tego programu była zawsze tradycyjna, bo wywodząca się właśnie z czasów kompromitującej uchwały i do niej się jakoś odwołująca, wspólna sesja Rady Miejskiej i Rady Powiatu. Nic tak nie wprowadza w błąd uczestników uroczystości i odbiorców medialnego, świąteczego przekazu. Na plan pierwszy wciąż wybija się właśnie ta sesja, podkreślająca znaczenie wieczornej uchwały radnych z 30 X 1918 r. Nie zryw, upamiętniany nawet w nazwie samego Święta, a marginalny, co najwyżej, dla jego przebiegu protokolarny zapis.
Nie chcę być źle zrozumiany. Zasługi dla polskiej niepodległości tarnowskiego samorządu są kolosalne i trzeba je uwzględniać. Nie mogą one jednak przesłaniać wszystkich innych okoliczności, a szczególnie tych skumulowanych w dacie rocznicy, zgodnie zresztą z intencją inicjatorów i uchwałodawców, zawartymi w preambule uchwały o ustanowieniu Dnia Pamięci o Zwycięskim Zrywie Niepodległościowym. Nie jestem też przeciwnikiem wspólnej sesji rad miejskiej i powiatowej, która stanowi dziś zresztą jeden z ostatnich przejawów jakiejś współpracy obu samorządów. Uroczysta sesja nie może jednak być faktycznie głównym punktem programu obchodów Święta. Moim zdaniem najlepiej byłoby ją przenieść na termin wcześniejszy. Powinna nawiązywać bowiem nie do uchwały z 30 X, a do wielkiego posiedzenia w Ratuszu z połowy października, na którym w o wiele większym, bardziej reprezentacyjnym gronie, także np. Marszałka Rady Powiatowej Władysława Jaśkiewicza, proklamowano akces do niepodległej Polski, której powstanie ogłaszała Rada Regencyjna w swym Manifeście. Swoją drogą, wciskanie burmistrzowi Tertilowi w brzuch postawy kogoś licytującego się pod koniec wojny na moc głośniej i szybciej wypowiadanych zapewnień jest tak naprawdę dla niego obraźliwe. To był jeden z najbardziej zapracowanych polityków tamtego, gorącego czasu. W październiku rzadko miał nawet okazję wpadać do Tarnowa, pracując metodycznie między Wiedniem, Lwowem i Krakowem. Stąd zapewne tak późno zwołana w październiku regularna sesja miejskiej Rady. Wcześniej, gdy trzeba było nie stronił od wielkich słów i gorliwych proklamacji, ale w tamtych dniach był już człowiekiem niepodległościowego czynu, jednym z szefów PKL – najważnieszego organu likwidującego władzę zaborcy. On jej odbioru już nie zapowiadał, on ją po prostu zaborcom odbierał.
Czy są powody do jakiegoś, umiarkowanego chociaż, optymizmu? Na razie nic na to nie wskazuje. Co więcej, w tym roku może być jeszcze gorzej, bo jak czytamy w programie obchodów, ogłoszonym zresztą w tym samym artykule, którego fragment przywołałem na początku, w zasadzie żadne upamiętnienie spiskowców – uczestników historycznego zrywu, przywołanie ich nazwisk i zasług nie jest (oficjalnie) planowane. Jest, oczywiście planowana wspólna sesja, wizyta przy grobie Tadeusza Tertila i wspomnienie go na uroczystości przy jego pomniku. 3 punkty programu pod rząd przypominające zasługi Tertila i jego współpracowników, wcale zresztą nie te największe. Poza tym pan prezydent chce sam przed południem złożyć kwiaty pod Pomnikiem Nieznanego Żołnierza.
