Z przyjemnością słuchałem Martina Schultza, Estebana Gonzalesa, Rebbecci Harms, Guy Verhofstadta, Fransa Timmermansa i innych, a czerwieniłem się ze wstydu, słuchając powtarzającej slogany o naszym miejscu w Europie, zasługach dla wolności, zaplątanej we własne półprawdy i wykręty p. Szydło. Także podobnego w formie i treści antyunijnego bełkotu kilku innych polskich eurodeputowanych.
Walka w Polsce nie toczy się tylko o Trybunał Konstytucyjny, wolność słowa, niezależność sądów i prokuratury i wolny dostęp do Internetu, ale generalnie o system polityczny, a w dalszej perspektywie o rolę, a nawet samą obecność naszego kraju w Unii Europejskiej. Usunięcie flag Unii z kancelarii premiera ma wymiar nie tylko symboliczny, tak samo jak oklaskiwanie przez p. premier antyunijnych proputinowskich wystąpień.
Walka z pisowskim autorytaryzmem toczy się m.in. o to, aby od wyborów zależało, kto będzie sprawował władzę – aby nie spełniła się przepowiednia Władysława Gomułki: władzy raz zdobytej nie oddamy nigdy. A do tego właśnie zmierza Kaczyński. Aby wybory nie były swojego rodzaju atrapą, tak jak atrapą demokracji stał się dziś Parlament, aby nie dopuścić do obsadzenia przez PiS swoimi ludźmi wszystkich istotnych z punktu widzenia utrzymania władzy instytucji, urzędów, organizacji.
Taki system istniał w Polsce po zamachu majowym, gdy opozycja istniała, była reprezentowana w Sejmie, ale nie mogła przejąć władzy w wyniku wyborów, których wynik był z góry przesądzony. Taki sam system istnieje w państwach rządzony przez Putina, Łukaszenkę, Erdogana, Orbana… Każdy z nich kiedyś uzyskał poparcie społeczne, a naginając prawo oraz łamiąc konstytucję, zadbał o to, aby kolejne wybory nie mogły odsunąć ich od władzy. Oczywiście Polsce dziś daleko do tych i innych tyranii, ale jeszcze nie tak dawno nikt nie uwierzyłby, że to, co wyprawia dziś Kaczyński ze swoją ekipą, będzie kiedykolwiek możliwe.
To od trwającego w naszym kraju oporu społecznego (ten na szczęście rośnie, o czym świadczą między innymi manifestacje KOD‑u), a także wsparcia dla demokracji w Polsce ze strony Unii Europejskiej zależy, czy uda się demokrację i wolność w naszym kraju obronić.
Działania PiS w Parlamencie Europejskim miały na celu to wsparcie, na ile to możliwe, osłabić. Po raz kolejny pisowskim propagandystom udało się zaszantażować część polskich polityków straszakiem „patriotyzmu, który polega na niewynoszeniu naszych spraw na zewnątrz”. Platforma, z małymi wyjątkami, była i jest bezradna w obliczu niesłychanej fali politycznego chuligaństwa i obelg niemających sobie równych w najnowszej historii, może z wyjątkiem okresu stalinizmu. Mówienie o załatwianiu polskich spraw „w domu” oznacza rezygnację z pomocy, jakiej w walce o wolność może i chce udzielić nam Unia. Owo „w domu” miałoby jakiś sens, gdyby druga strona sama przestrzegała tej zasady. Ale jak wygląda „załatwianie” polskich spraw, widzimy codziennie – właśnie trwa w pisowskich mediach, których dziennikarze obejmują media publiczne, kampania szkalowania i zniesławiania Ryszarda Petru i prof. Staniszkis. W Strasburgu była kolportowana broszura propagandowa będąca zbiorem insynuacji na temat przeciwników PiS, a zwłaszcza poprzednich rządów.
Walka o Polskę to dziś walka o prawdę. W tej walce w Strasburgu okazało się, że mamy wspaniałych przyjaciół, odpornych na kłamstwa i krętactwa. Jest to ta sama walka, którą zgodnie z ewangelicznym hasłem „prawda was wyzwoli” prowadziliśmy z komunizmem.
Chciałbym w imieniu tych, którzy tę trudną walkę o przyszłość mojego kraju prowadzili i prowadzą, zwłaszcza naszym zachodnim przyjaciołom, serdecznie podziękować.
