Telewizja publiczna jest telewizją partyjną, uprawiającą bezwstydną propagandę, miejscami gorszą niż propaganda w stanie wojennym. Patriotyczne tytuły, nazwy uroczystości, rocznice itp. są wyłącznie przeznaczone dla umacniania PiS-owskiej władzy, fałszowania historii, ogłupiania społeczeństwa przy pomocy majestatu policyjnego państwa, przy aktywnym wspólnictwie Kościoła, będącego jednym z filarów obecnej dyktatury, za które mam nadzieję ta instytucja zapłaci odpowiednią cenę.
W ostatnich dniach dokonało się ostateczne podporządkowanie sobie przez reżim niezależnego wymiaru sprawiedliwości. Polskie sądownictwo stało się sądownictwem partyjnym, przynajmniej w sensie organizacyjnym i w zamierzeniach reżimu. Reszta zależy od samych sędziów, od siły oporu społeczeństwa, od godności i odwagi bardzo wielu ludzi z wymiarem sprawiedliwości związanych. Zależy też od działań Unii Europejskiej, która nie dała się nabrać na kłamstwa pp. Szydło i Morawieckiego, i mam nadzieję, że odpowiednie działania podejmie Trybunał Sprawiedliwości w Strasburgu, a PiS za kłamstwa i łamanie praworządności zostanie potraktowany jak na to zasługuje.
To, co ma miejsce w Polsce, to łagodniej mówiąc chuligaństwo konstytucyjne i sądowe oraz praktycznie wyjście z Unii, która jest organizacją państw demokratycznych i oczywiście praworządnych. Jak pisze prof. Wojciech Sadurski: „Na jaki rzetelny proces można liczyć w państwie, w którym prezes sądu może wyznaczyć wedle własnego uznania sędziego do każdego procesu, a jednocześnie tenże prezes został dopiero co mianowany przez ministra sprawiedliwości? O jakim sprawiedliwym procesie można mówić, gdy sędziowie są rutynowo ciągani po sądach dyscyplinarnych przez ministra, kiedy nie podobają mu się ich wyroki? O jakim sprawiedliwym wyroku można mówić, gdy minister publicznie domaga się surowszych wyroków, a sędziowie wiedzą, że od łaski ministra zależy ich ewentualny awans albo dyscyplinarka? O jakim sprawiedliwym procesie można mówić, gdy na końcu drogi odwoławczej jest Sąd Najwyższy złożony z nominatów rządzącej partii?” („Gazeta Wyborcza”, nr 173, z dn. 27 07 2018 r.).
Przed takim właśnie „sądem” stawałem w PRL, gdy oskarżał mnie prokurator Wiesław Krasowski, a sądził sędzia Ryszard Bodecki, zdyscyplinowani funkcjonariusze PZPR, którzy skazywali na kary więzienia także Jacka Kuronia, Karola Modzelewskiego, Taterników i uczestników marcowych protestów. Nie miałem ani przez moment wątpliwości, że ten sąd mnie nie uniewinni i że dopiero w wolnej Polsce taki uniewinniający wyrok zapadnie. Co też się stało.
Dziś Polska nie jest już wolna, jest zniewolona, upokarzana i poniżana, a wyroki polityczne w PiS-owskich procesach będą po odzyskaniu wolności także unieważniane na wieczną hańbę tych, którzy je wydali i tych, którzy wymiar sprawiedliwości znieprawili. Między innymi: Kaczyńskiego, Dudy, Ziobry, Morawieckiego i osobników wyjątkowo antypatycznych jak Piebiak, Piotrowicz itp.
Protesty przeciwko tej kolejnej PiS-owskiej „reformie” dobrej zmiany okazały się silniejsze, niż reżim przypuszczał, chociaż nieco mniejsze niż rok temu. Trwają jednak nadal i tym razem p. Duda złożył swój podpis od razu, nie udając nawet, że jest kimś innym, niż jest.
Trudno powiedzieć, w jakim kierunku rozwinie się sytuacja, przestrzegam jednak przed naiwną wiarą w to, że oni oddadzą władzę dzięki kartce wyborczej. Moim zdaniem rozstrzygnie siła, bo jest to jedyny język, jaki rozumie PiS. Choć bardzo chciałbym się mylić.
Odrzucenie absurdalnego pomysłu p. Dudy o referendum nie było żadną ustawką, równie dobrze ustawką były pożary w Grecji mające odwrócić uwagę od sytuacji w Polsce. Po prostu to jest poziom intelektualny i wyrobienie polityczne p. Dudy i jego otoczenia. Pomysł referendum był idiotyczny, bo musiał doprowadzić do bojkotu i kompromitacji PiS-u, ale p. Dudzie wydaje się, że jest mężem stanu uwielbianym przez naród. Tak jak myśli, że Trump go poznaje w windzie… To iluzja większości różnego typu dyktatorów i ich pomocników, którym zawsze się wydaje, że są mężami stanu niedocenianymi u siebie.
