Wydaje się jednak, że ta polityka NBP poszła na razie w odstawkę. Dlaczego? Bo mamy inny problem. Problem ten nazywa się inflacja. Skoro Morawiecki otwarcie mówi o tym, że wzrost wartości złotego jest jednym z czynników, które mogą ją hamować – bo taka jest prawda – to pomimo całej niezależności NBP, biorąc pod uwagę kontekst, nie wyobrażam sobie, żeby Glapiński szedł teraz w drugą stronę. Tak na marginesie, polityka relatywnego osłabiania złotego jest także jednym z powodów wzrostu inflacji. A propos działalności NBP w ostatnich miesiącach…
No dobrze. Ale skoro NBP – jak się wydaje – zmienia podejście, to znaczy, że złoty będzie się teraz umacniał? Można by było taką tezę postawić. Tym bardziej, że wreszcie zaczęło się w Polsce podnoszenie stóp procentowych, co powinno PLN umacniać. Tu jednak wiele zależy także od tego, co robi w tym zakresie „konkurencja”, czyli inne kraje. W dodatku poprawiła się sytuacja na rachunku obrotów bieżących, która na moment uległa pogorszeniu. Co prawda import dalej mocno rośnie, głównie za sprawą wystrzału cen nośników energii, ale w ostatnich miesiącach, po chwilowej zadyszce związanej choćby z pandemią, mamy znowu wyraźną poprawę eksportu. Czyli złoty w górę?
No tak, ale jest druga strona medalu. Ewentualny atak Rosji na Ukrainę będzie miał konsekwencje także na rynkach finansowych, i to poważne. Żeby nie było wątpliwości, będzie to oznaczało mocny spadek złotego. W dodatku mamy cały czas niejasną sytuację w kwestii dostępności środków unijnych. Brak euro z Unii będzie osłabiało polską walutę. Oczywiście mamy też inne czynniki, ale już te dwa stanowią istotny problem dla realizacji hasła „złoty w górę”. Co zatem będzie z polską walutą? A wybuchnie konflikt na Ukrainie? Czy polski rząd spełni żądania Komisji Europejskiej w kwestii choćby Izby Dyscyplinarnej? W którą stronę zatem pójdziemy?
