Ktoś, czyli my, europejskie społeczeństwa. Oczywiście, jak już napisałem, każdy chce żyć w czystym świecie. Ale rodzi się naturalne pytanie, nawet nie o to, czy jesteśmy gotowi płacić wyższe podatki, ukryte na przykład w cenie benzyny czy w cenie prądu, ale czy najzwyklej na świecie będzie nas na to stać? Pewnie bogatych Niemców czy Duńczyków tak. Ale czy nas, Polaków? Albo obywateli Rumuni czy Bułgarii, krajów jeszcze trochę od nas biedniejszych?
Ostatnie miesiące pokazały, że to wszystko może kosztować więcej, i to znacznie więcej, niż się komukolwiek wydawało jeszcze na przełomie lat 2020 i 2021. Nikt, absolutnie nikt, nie spodziewał się tak kosmicznego wystrzału cen gazu. W dużej mierze to efekt politycznej gry Rosji, w związku z tym wszyscy mają nadzieję, że długo ta sytuacja nie potrwa. Ale czy mamy gwarancję, że za chwilę nie będzie tak samo? Zapewnienie trwałych dostaw z innych części świata to proces, który potrwa. W dodatku też tanio nie będzie.
Wzrost cen gazu pociągnął za sobą wzrost cen węgla. W krajach, w których na przykład duża część prądu już dzisiaj produkowana jest z gazu, tak potężny wzrost jego ceny, szczególnie w sytuacji dokonywania sporych zakupów krótkoterminowych, zmusił do zwrócenia się w kierunku czarnego złota. Oczywiście tam, gdzie to było możliwe. Cena węgla poszybowała więc błyskawicznie do historycznych poziomów powyżej 200 USD za tonę. Również ropa wróciła do wzrostów z tego samego powodu, w jakiejś mierze jest ona alternatywą dla błękitnego paliwa. Oczywiście nie tylko o produkcję prądu tu chodzi. Może się zatem okazać, że ten cały proces transformacji gospodarek w kierunku ekologii nie jest wcale taki prosty i w dodatku pochłonie znacznie więcej pieniędzy niż sądzono.
Jest też inny scenariusz, polegający na zwolnienia całego procesu. Czy jest on realny? Nie wiem. Ale z pewnością ostatnie miesiące pokazały, że wiele się jeszcze może zmienić.
