Krótko mówiąc: Andrzej Duda nie jest prezydentem wszystkich Polaków, jak naiwnie sądziło wielu dziennikarzy i komentatorów, biorąc swoje życzenia i własne marzenia za rzeczywistość, ale pisowskim prezydentem Jest prezydentem nie tylko PiS‑u i osobiście Jarosława Kaczyńskiego, ale także całego obozu katoprawicy, która traktuje Dudę jako wcielenia Ducha Świętego i symbol zwycięskiego (wreszcie) Powstania Warszawskiego oraz dowód na boską ingerencję w najnowszą historię Polski, co nosi już charakter bluźnierstwa.
Jak wiadomo Bóg po to stworzył świat, aby mógł pojawić się najpierw Jarosław Kaczyński, który przygotował grunt na przyjście prawdziwego Mesjasza Andrzeja Dudy. Jest to spełnienie marzeń i snów wielu pokoleń Polaków. Już wiemy, dlaczego była obrona Olszynki Grochowskiej, po co wyruszali powstańcy styczniowi, dlaczego oddał życie Romuald Traugutt, Piłsudski zbroił swoich legionistów, po co była obrona Westerplatte, Wizny, Mławy, po co był Narwik, Tobruk, Monte Cassino, Ankona i niezliczone pola bitew. Wiemy, czemu służyło polskie bohaterstwo, konspiracje, „żołnierze wyklęci” i Poznański Czerwiec. Celem było, aby wszystko znalazło szczęśliwy i radosny finał w postaci prezydentury p. Dudy i uroczej pierwszej damy.
Polska długo czekała na prawdziwą niepodległość, która rozpoczyna się od momentu wprowadzenia się do pałacu Prawdziwego Prezydenta w miejsce uzurpatora. Ale za to ta niepodległość jest przecudowna, jasna, radosna i czysta jak moralność Terlikowskiego, uczciwość Mariusza Kamińskiego, prawa jak spojrzenie Macierewicza i piękna jak patriotyzm wymalowany na twarzy p. Arciszewskiej‑Mielewczyk. Po okupacji niemieckiej, sowieckiej i najgorszej platformianej (bo okupant mówił podczas tej okupacji po polsku i udawał Polaka) nadchodzą czasy prawdziwej Polski: radosnej, wolnej i rządzonej przez prezydenta – patriotę niepokornego, czyli pisowskiego.
Prezydent, który mówi, że będzie spełniał swoje obietnice z kampanii siłą rzeczy musi popierać PiS, bo przecież tylko PiS zawsze chciało i chce dobrze dla Polski, a prezydent słowo Polska odmieniał zawsze przez wszystkie przypadki. Natychmiast p. Duda ogłosił dla każdego dziecka po 500 złotych (to i tak za mało, więc p. Szydło tę kwotę zwiększyła, ale to detale) i zwiększył kwotę podstawową wolną od podatku. Oczywiście szczegółową realizacją tych wspaniałych pomysłów musi się zająć rząd. Bo od czego niby jest? A jak się nie zajmie, to znaczy, że jest nieludzki i nie kocha dzieci. Pan Duda zaproponował referendum, na które cała Polska od dawna czeka, chce obniżyć wiek emerytalny, nie zgadza się na przymus szkolny (pod tym względem okrucieństwo rządu, który nienawidzi dzieci, upodobnia ten rząd do pruskiego w czasach Bismarcka – przykład dzieci z Wrześni) i broni lasów państwowych przed wycięciem, co – jak powszechnie wiadomo – planuje PO i co zdemaskowała patriotyczna „Gazeta Polska”. To są wszystko postulaty PiS, które przypomina p. Duda, i których nie chce zrealizować nienawidzący Polski rząd PO.
To prezydent Duda wielokrotnie i niestrudzenie przypomina i upomina, obcy w swej istocie, obecny rząd, jakie są jego obowiązki. Ostatnio na Jasnej Górze powiedział, że w Polsce chleb: „Dziś nie jest sprawiedliwie rozdzielany i nie jest sprawiedliwie rozdzielany od lat… Ja się prawdy nie boję” – z właściwą sobie skromnością dodał prezydent Duda, wywołując pomruki zadowolenia czcigodnych zakonników i zwolenników katoprawicy zgromadzonych na Jasnej Górze, która kolejny raz w ostatnich latach stała się miejscem – jak trafnie zauważyli Jarosław Kaczyński i Tadeusz Rydzyk – gdzie jest Polska.
I to prawda. Ich zdaniem Polska jest zawsze tam, gdzie PiS, a PiS tam gdzie Polska, a Duda tam, gdzie Kaczyński, a wszyscy razem tam, gdzie prawda.
