Mamy też spory import inflacji wynikający z odbicia popandemicznego. Producenci nie nadążają za gwałtownie rosnącym popytem. O tym mechanizmie też już pisałem. Dobrym przykładem są tu choćby podzespoły elektroniczne. Ten efekt widać w danych PPI, czyli wskaźniku wzrostu cen produkcji, który właśnie dobija do 10%. I pewnie ten poziom przekroczy. I ten czynnik dopiero zaczyna wpływać na CPI, bo część przedsiębiorstw wciąż bazowała jeszcze na zapasach.
Ale inflacja w dużej mierze wynika z czynników obserwowanych od kwartałów. A właściwie od lat. Mam tu na myśli wzrost kosztów pracy, wzrost cen energii elektrycznej i wzrost różnego rodzaju opłat, parapodatków, itd., itp. Moglibyśmy wpływ tych elementów zniwelować, szczególnie wzrost kosztów pracy, gdybyśmy w Polsce mieli bardzo mocny wzrost wydajności. Jeśli go nie ma, to jak przedsiębiorca ma wchłonąć rosnący wzrost płac?
Rezerw już żadnych nie ma, bo proces trwa od lat, a zatem co mógł wchłonąć, to już wchłonął. Zatem jedyna opcja to podniesienie cen. Gdyby nie było wzrostu konsumpcji, to oczywiście byłoby to trudniejsze. Ale konsumpcja rośnie mocno, więc specjalnego problemu nie ma. „Jak to?!” – powinien od razu powiedzieć uważny czytelnik. Przecież Polska jest w ścisłej czołówce europejskiej pod względem wzrostu wydajności pracy. Tak, ale jednocześnie jest wciąż prawie na szarym końcu Europy, jeśli chodzi o wysokość wskaźnika. To znaczy tak dokładnie w okolicach piątego miejsca od końca. Ale najważniejsze jest to, że ów wzrost wydajności to średnia. Średnia, która dotyczy i supernowoczesnej fabryki Mercedesa w Jaworzu (niedawno otwartej), i małej polskiej firmy, która nie inwestuje. No właśnie, inwestycje to pięta achillesowa tego rządu, z tym jest największy dramat.
