Nie mam żadnej satysfakcji,/nie mam żadnej satysfakcji./Próbuję, próbuję, próbuję/i nie znajduję./Kiedy jadę samochodem,/a facet odzywa się w radio/i gada o bezużytecznych informacjach,/które ożywić mają mą wyobraźnię./To nie mogę, nie, nie, nie./Hej, hej, słuchajcie mnie,/nie mam żadnej satysfakcji./Kiedy patrzę w telewizor/i pojawia się ten facet,/żeby powiedzieć, jak białe mają być moje koszule./To nie jest dla mnie gościem, bo nie pali tych samych papierosów co ja./Kiedy podróżuję dookoła świata i śpiewam, że chcę dorwać panienkę,/która mówi przyjdź za tydzień, bo dzisiaj jestem bez fartu,/to nic, to nic./Ludzie próbują nam d‑dołożyć,/tylko dlatego, że istniejemy./Wszystko, co robią, wygląda ź‑ź‑źle./Mam nadzieję umrzeć, nim się zestarzeję.
Oto i cały tekst, przytoczony w tłumaczeniu Wojciecha Manna. To właściwie protestsong, który formą literacką nawiązywał do nieznanych wówczas w Polsce wzorców wypracowanych w Stanach Zjednoczonych przez czarnych bluesmanów.
Według Micka Jaggera kawałek powstał na basenie w Tampie na Florydzie i był początkowo pomysłem Keitha Richardsa. Co do osoby autora pomysłu opinie są zgodne, jednak samą genezę narodzin nieco inaczej przedstawia ówczesny basista zespołu – Bill Wyman. „Satisfaction” zostało, tak naprawdę, napisane w Clearwater na Florydzie. Keith obudził się w środku nocy w hotelu z riffem w głowie i nagrał go na taśmie. Rano Mick stwierdził, że pasują słowa „I can’t get no satisfaction”. Działo się to w pierwszej dekadzie maja 1965 roku.
Pierwsze podejście do rejestracji piosenki miało miejsce w studio Chess Records w Chicago 10 maja 1965 roku. Podczas tej pierwszej próby nagraniowej Richards użył gitary akustycznej i cały ciężar spoczął na fortepianie, na którym wspierał kapelę Jack Nitzsche. Scott Ross, przyjaciel zespołu, mówił: Słyszałem demo tego oryginalnego nagrania, zanim dołożono fuzz gitary, kiedy jeszcze Brian Jones grał na harmonijce. Już wtedy założyłem się z Mickiem, Keithem i Brianem, że to nagranie będzie największym przebojem w dotychczasowej karierze zespołu. Całość jednak brzmiała jak piosenka w stylu folk. Tak nie mogło pozostać, choć Richards ostro oponował.
Dwa dni później zespół udał się do studia RCA w Hollywood i pod okiem Dave’a Hassingera piosenka nabrała ostatecznego kształtu. Charlie Watts zmienił tempo gry na bębnach, a Keith wykorzystał świeżo nabyty fuzzbox firmy Gibson, który zmienił brzmienie gitary elektrycznej na to, jakie znane jest z ostatecznej wersji.
Mimo tych, jak czas pokazał, nowoczesnych i – co by nie mówić – udanych zabiegów brzmieniowo‑nagraniowych kawałek nie wszystkim przypadł do gustu w stu procentach. Oto ponownie słowa basisty: Po wysłuchaniu mastera dyskutowaliśmy, czy wydać to na singlu, czy nie. Andrew (Oldham, producent – przyp. KB) i Dave Hassinger byli nastawieni do nagrania pozytywnie, więc zdecydowaliśmy się na głosowanie. Na tak głosowali Andrew, Dave, Stu, Brian i Charlie, zaś na nie – Mick i Keith.
W Stanach Zjednoczonych mały krążek z hitem promował czwarty amerykański album zespołu, zatytułowany Out Of Our Heads, wydany w lipcu 1965 roku. Satisfaction znalazło się na stronie A singla (co nie zawsze w przypadku mega hitów było w historii muzyki oczywiste). Na stronie B krążka umieszczono piosenkę The Under‑Assistant West Coast Promotion Man. Singel zadebiutował na liście Hot 100 magazynu Billboard na początku lipca, pozostając w zestawieniu przez 14 tygodni. 10 lipca stanął na szczycie listy i plasował się tam przez cztery kolejne tygodnie.
Ten siódmy singel w dyskografii zespołu był zarazem pierwszym, jaki wszedł na szczyt list przebojów po obu stronach Atlantyku. Zresztą zameldował się w czołówkach zestawień małych krążków w wielu krajach świata, w Europie dotarł na szczyt m.in. w Niemczech, Austrii i Holandii.
Co by nie mówić, to właśnie Satisfaction wywindowało zespół The Rolling Stones do grona największych rockandrollowych bandów świata. Satisfaction chętnie umieścili w swoim repertuarze gwiazdy tej klasy, co Otis Redding, Aretha Franklin czy Jerry Lee Lewis. W 2004 roku hit został sklasyfikowany na drugim miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone, natomiast cztery lata wcześniej w zestawieniu telewizji VH1 Stu najlepszych piosenek rockowych uplasował się na samym szczycie.
