Straciłem dom i rodzinę
– Pamiętam, jak rok temu ogłaszali, że zamykają szkołę, jakiż to był wybuch radości. Myślałem wtedy, że dostałem w prezencie wolny czas, który będę spędzał na grach i spotkaniach z kolegami. I faktycznie tak na początku było. Potem ogłoszono całkowity lockdown, zaczęła się zdalna nauka, której nie mogłem w żaden sposób ogarnąć. Pandemia sprawiła, że straciłem dom i rodzinę. Tato był kierowcą w prywatnej firmie przewozowej, stracił pracę. Próbował znaleźć inne zajęcie, ale bez skutku, ma już ponad 60 lat, więc pracodawcy nie palili się, aby go zatrudniać. Po pewnym czasie zaczął pić, najpierw po kryjomu, potem jawnie siadał w salonie i wychylał kolejne kieliszki do telewizora. Mama była w rozpaczy, bo kiedyś ojciec miał z alkoholem wielki problem, leczył się w zamkniętym oddziale. Dom z każdym dniem stawał się coraz bardziej zimny, rodzice nie rozmawiali ze sobą, nie jedliśmy razem. Kiedyś moi koledzy przychodzili do nas, teraz nie mogło być o tym mowy, wstydziłem się. Z czasem tato zaczął pić coraz więcej, zaczęły się awantury o pieniądze, bo tych zaczęło brakować. Pewnego dnia kłótnia rodziców była bardzo gwałtowna, ojciec uderzył mamę w głowę, upadła na podłogę. Rzuciłem się jej na pomoc, wtedy i mnie się dostało, zaczął mnie kopać po nogach, wykręcił mi rękę. Nie mogłem uwierzyć w to, co się stało. Po kilku godzinach, mama wyszła, następnego dnia zadzwoniła i powiedziała, że jest u mojej starszej siostry, do domu nie wróci. Rodzina, dom, ciepło, zrozumienie zawsze były dla mnie najważniejsze, takie oczywiste. Pandemia to wszystko nam zabrała, mama mówi, że jak będzie mieć więcej pieniędzy wynajmie mieszkanie i będę mógł z nią zamieszkać. Ojciec rano wychodzi, wraca wieczorem brudny i śmierdzący, nie rozmawia ze mną, czasem w nocy słyszę, jak płacze. Chcę zdać maturę, znaleźć pracę i uciec od tego wszystkiego – zwierza się Paweł.
