Od roku uczą się zdalnie, rzadko spotykają się z rówieśnikami, całe dnie chodzą po domach w piżamach, mnóstwo czasu spędzają przed komputerami. Wielu nastolatków boi się o swoją przyszłość, bardzo niepewni wiedzy, jaką zdobywają teraz w szkołach, obawiają się, czy dostaną się na studia. Są zmęczeni, niektórzy cierpią na depresję, we znaki daje im się samotność. Tęsknią za ruchem, imprezami w gronie kolegów, także za swoimi nauczycielami. O swojej sytuacji w czasach pandemii opowiadają nam uczniowie jednej z brzeskich szkół średnich.
Czy zdam na wymarzoną medycynę?
– Już kilka lat temu postanowiłam, że podobnie jak moi rodzice zostanę lekarzem. Uwielbiam słuchać, jak rozmawiają o swojej pracy, pacjentach, skomplikowanych przypadkach, zastanawiają się, co zrobić, aby im pomóc i sprawić, by kuracja była jak najkrótsza i przynosiła jak najlepsze efekty. Przesiąkłam tym od dziecka. Uczę się w liceum, w klasie biologiczno-chemicznej, do niedawna jeździłam do Krakowa na korepetycje z chemii. Teraz nie jestem pewna, czy uda mi się dostać na medycynę. Doskonale zdaję sobie sprawę, że zdalne nauczanie nie gwarantuje mi zdobycia wiedzy na odpowiednim poziomie, a niedawno pani profesor poinformowała moich rodziców, że nie będzie mi udzielać korepetycji. Jest już starsza i boi się choroby. Dlatego zakuwam w domu, matura już niedługo. Koledzy, którzy studiują medycynę podsyłają mi różne materiały, problem jednak w tym, że bez konsultacji z nauczycielem nie jestem w stanie wszystkiego zrozumieć. Praktycznie nie wychodzę z domu, mam coraz mniej kontaktów z kolegami, zresztą zauważyłam, że wszyscy są już tak zniechęceni, iż nie mają nawet ochoty na spotkania. Najpierw lekcje, potem godziny nauki i odrabiania zadanych prac, więc na bliższe relacje nie ma czasu – mówi Monika.
