Szczęście to nie wszystko
W żeglarstwie trafiła do klasy 470. W nowym dla siebie sporcie przyszła medalistka robiła szybko postępy, choć samego żeglowania musiała uczyć się praktycznie od zera, ponieważ nie miała z nim wcześniej kontaktu, nawet w wydaniu amatorskim. Jej partnerką została na początku Katarzyna Tylińska. Następnie żeglarka została załogantką Agnieszki Skrzypulec. Ta współpraca okazała się owocna w sukcesy. Zawodniczki razem wywalczyły siedem złotych medali mistrzostw Polski. Zdobyły także kwalifikację na Igrzyska Olimpijskie w Londynie w 2012, gdzie zajęły 12. miejsce. Nie były to jednak najwyższe laury w tym sporcie. Być może dlatego Jola przyjęła propozycję reprezentowania Austrii. Wraz z Larą Vadlau w styczniu 2013 w Miami wygrała otwarte mistrzostwa Ameryki Północnej.
W czerwcu 2014 roku sięgnęła po złoty medal mistrzostw Europy, a we wrześniu tego samego roku na jej piersi błyszczał już złoty medal mistrzostw świata. Sukcesy te nagrodzone zostały w Austrii przez przyznanie nagrody „zespołu roku”, którą zawodniczka odebrała wraz z Vadlau. Po czterech latach wróciła jednak do reprezentacji Polski, ponownie tworząc jedną załogę ze Skrzypulec.
Jolanta uważa, że w żeglarstwie trudne i zarazem piękne jest to, że trzeba być sprawnym na wszystkich poziomach. Należy być dobrze przygotowanym fizycznie, merytorycznie i mieć odrobinę szczęścia. Ale to ostatnie nie jest decydujące. – Można mieć szczęście, wygrać dzięki niemu może jeden wyścig, ale to wszystko. Tutaj na każdym poziomie trzeba być bardzo skoncentrowanym i skupionym, czy to jest praca fizyczna, czy praca umysłowa, bo żeglarstwo pięknie łączy te dwa poziomy – mówiła żeglarka w wypowiedzi dla portalu Głos24 Brzesko zaraz po sukcesie olimpijskim.
