W Polsce ostatni wyrok śmierci odnotowano w kwietniu 1988 roku. Wcześniej, w ciągu kilku powojennych dziesięcioleci, zarejestrowano ich łącznie 321, nie licząc okresu stalinowskiego. Niektóre egzekucje odbywały się w Zakładzie Karnym przy ul. Konarskiego w Tarnowie. Jako pierwsi publikujemy w tej sprawie fakty, które do tej pory znane były tylko wąskiemu gronu osób.
Najwyższy wymiar kary orzeczonej wobec najgroźniejszych przestępców stosowany był na ziemiach polskich nieprzerwanie, aż do wiosny 1988 roku, a w PRL, w okresie stalinowskim (1944‒56), kara ta była zjawiskiem wręcz masowym. Wtedy jednak większość skazańców stanowili nie przestępcy kryminalni, lecz ludzie uważani przez komunistów za niebezpiecznych wrogów nowego ustroju. Po 1956 r. najsurowsze wyroki wydawano przede wszystkim w stosunku do sprawców głośnych zbrodni, seryjnych morderców, zabójców funkcjonariuszy MO, ale też – za czasów Gomułki – karę śmierci orzeczono wobec jednego z uczestników osławionej „afery mięsnej”.
Zakład Karny przy ul. Konarskiego w Tarnowie był jednym z więzień w kraju, w którym wykonywano najwyższe kary. Wybudowany w 1927 roku należał wtedy do najnowocześniejszych w Europie. W tamtych czasach trochę żartowano, że Tarnów jest dumny z czterech rzeczy: z ratusza, mauzoleum gen. Bema, tramwaju elektrycznego i sławnego więzienia.
W archiwach można dziś odnaleźć instrukcję Dyrekcji Centralnego Zarządu Więziennictwa z 1959 roku, która zastrzegła wykonywanie kary śmierci w 7 centralnych więzieniach, jednym areszcie śledczym i jednym zakładzie karnym. Na liście tej obok miejsc zamkniętych w Warszawie, Łodzi, Gdańsku, Poznaniu, Szczecinie, Wrocławiu, Bytomiu i Rzeszowie znalazł się także ZK w Tarnowie.
To tylko fragment tekstu… |
 REKLAMA (3)
Cały artykuł dostępny tylko dla subskrybentów. Wykup nielimitowany dostęp BEZ REKLAM do wszystkich treści i wydań elektronicznych tygodnika TEMI. Jesteś już subskrybentem? Zaloguj się |
