Pani Zofia mieszka na trzeciej kondygnacji czteropiętrowego bloku z wielkiej płyty. Ma 78 lat, a trzy lata temu stała się więźniem swojego domu. Po tym, jak wskutek upadku doznała poważnej kontuzji kręgosłupa, porusza się, zresztą także z trudnością, tylko po swoim mieszkaniu. Nie wychodzi z niego: nie jest w stanie zejść po schodach i wyjść z powrotem, nawet z pomocą innej osoby. Gdyby była w bloku winda, wszystko stałoby się łatwiejsze. Ale nie ma i na razie się na to nie zanosi.
Rozmawiamy z córką pani Zofii.
– Mama mieszka sama, ale ma opiekunkę, a my ją odwiedzamy tak często, jak się tylko da. Mimo to mamie brakuje kontaktu z innymi ludźmi, których przed wypadkiem spotykała na ulicy, jej dawnych znajomych. Bardzo przeżywa to, że nie może wyjść ze swego domu, że świat, który obserwuje już tylko z okna, stał się dla niej niedostępny. Mimo upływu czasu nie może się z tym pogodzić, popada w stany przygnębienia, odczuwa samotność.
Największy problem powstaje wtedy, gdy pani Zofii nagle coś zaczyna dolegać, a w jej wieku zdarza się to coraz częściej. Jeśli to nic poważnego, przychodzi do niej lekarz rodzinny, ale gdy potrzebna jest bardziej zaawansowana diagnostyka w przychodni lub szpitalu, za każdym razem trzeba organizować transport sanitarny.
– Wtedy mama musi być zniesiona i potem wniesiona do mieszkania. Sama nie zejdzie z trzeciego piętra. Gdyby była winda, problem byłby mniejszy, a poza tym w ładną pogodę można byłoby ją zwieźć na dół, przed blok, aby posiedziała sobie na ławce, z kimś jeszcze zamieniła kilka zdań, miała jakieś urozmaicenie…
To tylko fragment tekstu… |
 REKLAMA (2)
Cały artykuł dostępny tylko dla subskrybentów. Wykup nielimitowany dostęp BEZ REKLAM do wszystkich treści i wydań elektronicznych tygodnika TEMI. Sprawdź dostępne pakiety. Jesteś już subskrybentem? Zaloguj się |
