Europa się broni przed falą nacjonalizmu, populizmu i autorytaryzmu. W tej walce istotną rolę odgrywa Polska, która od zwycięstwa wolnościowej Koalicji 15 października stała się ważnym, a być może jednym z decydujących elementów zmagań z wymienionymi na początku, a także kilkoma innymi plagami. W swojej historii Europa wielokrotnie była zagrożona, zmagała się z siłami islamu oraz dyktatur i zorganizowanych ideologii. Pod Poitiers w południowej Francji wojska arabskie dowodzone przez Abdar ar-Rahmana zostały zatrzymane przez wojska francuskie Karola Młota i księcia Akwitanii Odona. Jeszcze co najmniej dwukrotnie wojska Zachodu zwyciężyły w zmaganiach z siłami islamu: w roku 1565 siły tureckie dowodzone przez Mustafę Paszę zostały po wielomiesięcznych walkach odparte pod murami Malty przez koalicję państw chrześcijańskich dowodzoną przez Jeana Parisot de La Valetta, a 12 września 1683 roku w bitwie pod Wiedniem siły koalicji habsburskiej oraz cesarstwa niemieckiego i sojuszniczych oddziałów polskich dowodzone przez Jana III Sobieskiego rozbiły wojska tureckie dowodzone przez Kara Mustafę. Dwukrotnie we Francji lądowały wojska amerykańskie, wspierając europejskich sojuszników: w roku 1917 walcząc z armią cesarskich Niemiec, a w 1944 wyzwalając Europę spod okupacji nazistowskiej Rzeszy. Europa była zagrożona przez sowiecki komunizm. W tej walce decydująca była rola Zachodu, a zwłaszcza Stanów Zjednoczonych, a także Polski, która w 1920 roku skutecznie przeciwstawiła się pochodowi Armii Czerwonej, a poprzez powstanie NSZZ „Solidarność” w 1980 roku doprowadziła do demontażu i upadku komunizmu.
Osiemdziesiąt lat po zakończeniu II wojny światowej znowu mamy wojnę w Europie, a Rosja kierowana przez zbrodniczego dyktatora, odwołująca się do najgorszych tradycji rosyjskiego wielkomocarstwowego nacjonalizmu, usiłuje podporządkować sobie niepodległą Ukrainę, zagraża państwom bałtyckim i innym krajom, które kiedyś były podporządkowane Moskwie, także Polsce. Instrumentem rosyjskiej agresji, tak jak kiedyś komunizm, jest dziś nacjonalizm i związany z nim populizm. Dla Lenina, Stalina i ich następcy Putina wrogiem jest demokracja i wolność jednostki, a w wymiarze politycznym Stany Zjednoczone oraz Unia Europejska. Unia powstała po krwawych wojnach jako odpowiedź polityków biorących odpowiedzialność za przyszłość Europy. Zamiast konfliktów, nacjonalizmów, nienawiści i stosowania siły, proponuje uznanie granic, współpracę gospodarczą, wzajemną pomoc. W efekcie mieliśmy najdłuższy w historii okres pokoju w Europie, wzrost gospodarczy, praworządność, demokrację, co doprowadziło do sytuacji, w której prawie wszystkie państwa europejskie należą lub aspirują do członkostwa w Unii. Dla Putina rozpad imperium zła, jakim było sowieckie więzienie narodów, jest największym nieszczęściem XX wieku. To tak, jakby dla kanclerza Niemiec upadek III Rzeszy i śmierć Hitlera były największą tragedią. Mamy do czynienia z jednej strony z militarną agresją Rosji, z drugiej z odradzaniem się nacjonalizmu. Nacjonaliści i populiści są jawnymi sojusznikami Putina, jak premierzy Węgier, Słowacji, pani Le Pen we Francji, partia Vox w Hiszpanii, AfD w Niemczech, albo mniej lub bardziej zamaskowanymi, jak PiS, Konfederacja, protestujący rolnicy w Polsce, Trump w USA. Liczą oni na zwycięstwo amerykańskiego nacjonalizmu i izolacjonizmu, którego liderem jest Trump, a nienawidzą demokracji i wolności, których symbolem w USA jest Joe Biden. Ta proputinowska międzynarodówka zorganizowała w ostatnich dniach w Budapeszcie swój odrażający sabat, przepełniony kłamstwami i nienawiścią do Ukrainy, Unii i oczywiście wolności, praw człowieka, demokracji, praworządności. Jak zwykle nacjonalizm wystąpił w przebraniu obrońców tradycji religii. Udział w tym sabacie wzięli także przedstawiciele PiS-u i innych tego typu organizacji. Obezwładnienie Unii, likwidacja w wielu krajach praworządności, wolności i demokracji, powrót autorytaryzmu, rezygnacja z pomocy dla Ukrainy, triumf Putina. Takie byłyby efekty zwycięstwa Kaczyńskiego i jego kliki, i o to trwa walka w europejskich wyborach.
Dla nacjonalistów liczy się tylko dorwanie do władzy i czerpanie z tego osobistych i grupowych korzyści, swoboda w okradaniu państwa i korupcja na wszystkich polach. Mieliśmy z tym do czynienia przez osiem lat pisowskiego reżimu. Tak widzi to publicysta „Gazety Wyborczej”: „Niepokojącym zjawiskiem jest nie tylko wzrost sił partii populistycznych, ale i ‘zarażanie’ populizmem partii głównego nurtu w Europie. Populiści zostali odsunięci od władzy, ale Polska jest w pierwszej piątce krajów europejskich z najsilniejszymi partiami populistycznymi… (…) …populiści w polskiej polityce są wciąż mocni i udaje im się przekonać do siebie prawie 45% wyborców. Populizm taki o autorytarnych skłonnościach to nie tylko problem Polski, ale całej Europy. Poza Węgrami i Polską najwyższe poparcie populistów w 31 przebadanych krajach odnotowano we Włoszech, Francji i Hiszpanii. Jednocześnie podział lewica-prawica jest coraz mniej wyrazisty… (…) …do charakterystyk partii populistycznych należą m. in. kreowanie konfliktów ‘ludzie’ kontra ‘elity’, silny nacjonalizm, wrogość wobec Unii Europejskiej, dążenie do usuwania instytucjonalnych ograniczeń władzy, czy antykapitalizm. Partie (demokratyczne – przyp. S.N.) nie powinny przejmować postulatów populistów, aby w ten sposób zdobywać ich wyborców. Zamiast tego powinny przedstawiać lepsze propozycje polityk i skuteczniej je komunikować, uznać jednocześnie, że liberalna demokracja, praworządność, instytucjonalne podziały i ograniczenia władzy oraz wolnorynkowy model gospodarki są lepsze niż autorytarny populizm i jego proste recepty, którymi kuszeni są wyborcy”. (Marek Tatała, „Bakcyl krąży po Europie”, „Gazeta Wyborcza” z dn. 25.04.2024 r.).
Nie jest to jednak proste. Z jednej strony partia, która zadecydowała o przejęciu władzy przez Koalicję 15 października, Platforma Obywatelska, przejęła część klasycznych postulatów lewicy, np. walkę o prawa kobiet, i przesunęła się na lewo. Powoduje to między innymi kłopoty lewicy, chociaż moim zdaniem winne jest w znacznym stopniu także jej obecne przywództwo, eliminujące wybitne i znane osoby. Ale z drugiej strony także przesuwa się na prawo, aby odbierać głosy PiS-owi. „Widać przesunięcie się PO na prawo, choć właściwie należałoby powiedzieć – w stronę prawicowego populizmu. Od razu dodajmy, że tak się dzieje właściwie we wszystkich centrowych, chadeckich, liberalnych, demokratycznych, nawet socjaldemokratycznych partiach europejskich. Polityczne centrum, jeśli chce obronić dominującą pozycję w PE, musi teraz ‘odbierać tlen’ populistom, wdychając oczywiście ich narracje”. (Jerzy Baczyński, „Remis ze wskazaniem”, „Polityka”, 17-23.04.2024 r.). Wobec tego dylematu staną ugrupowania walczące o miejsca w Europarlamencie. I od ich zręczności zależy wynik wyborów.
Walka – do jakiej przystępuje obóz wolnej Polski – z recydywą autorytaryzmu, głupotą, nieuctwem, fanatyzmem religijnym, nacjonalizmem i populizmem jest walką, którą prowadzi Polska o wolność, rozwój i niepodległość. Tę walkę przegraliśmy w XVIII wieku, tracąc na ponad 100 lat własne państwo, podczas II wojny i rosyjskiej supremacji w PRL. Parlament Europejski to ważny element europejskiej – a więc i naszej – walki o wolność, który powinien ograniczyć i wyeliminować patologię, jaką jest PiS i jego pokraczne przerzuty – Konfederacja, imperium Rydzyka, nacjonalistyczne przybudówki.
I taki detal: podczas sejmowego wystąpienia ministra spraw zagranicznych Radosława Sikorskiego kilku posłów PiS błaznowało, a pan Duda cały czas grzebał w telefonie, demonstrując swoje lekceważenie, potem wygłosił do mediów głupawy komentarz krytykujący min. Sikorskiego. Po raz kolejny okazał się zajadłym pisowskim aparatczykiem i dlatego proponuję ignorować jego weta, odkrywcze deklaracje i namaszczone mądrości. Warte tyle samo co „zabezpieczenia” p. Przyłębskiej i pisowska medialna szczujnia. Wydaje mi się, że postawienie p. Dudy przed Trybunałem Stanu razem z Glapińskim i zakończenie tej makabrycznej kadencji to najlepsze wyjście.
