Wystrzał inflacji, który obserwowaliśmy w ostatnich miesiącach, mocno zubożył polskich emerytów i rencistów. Nie dziwi zatem, że z taką niecierpliwością czekają oni na waloryzację swoich świadczeń.
Grudniowa inflacja wyniosła 8,6% w ujęciu rocznym. Pisząc te słowa nie znam jeszcze danych za styczeń, ale nie zdziwię się, jeśli przebijemy poziom 10%. Jeśli nawet nie, to będziemy blisko. Przeciętne wynagrodzenie systematycznie rośnie i to nawet szybciej niż rosną ceny. Choć, zawsze to podkreślam, przeciętne to przeciętne – czyli średnia – nie oznacza, że każdy dostał podwyżkę. W dodatku przeciętne wynagrodzenie dotyczy sektora przedsiębiorstw zatrudniających powyżej dziewięciu pracowników, a zatem też nie wszystkich. Faktem jest jednak, że spora część gospodarstw domowych rzeczywiście ma wyższe dochody. Zupełnie inaczej jest w przypadku emerytów i rencistów. Ich świadczenia nie zmieniły się od marca 2021. Tymczasem ceny rosły, ewidentnie są więc oni w coraz gorszej sytuacji. Mówiąc wprost: stać ich jest na coraz mniej. Oczywiście mamy programy w postaci trzynastej i czternastej emerytury, ale ich sens był przecież inny niż nadganianie wzrostu cen. Zresztą oba programy były wypłacane także przy niższej inflacji. Nie dziwi zatem, że dawno już kwestia waloryzacji nie była tak mocno podnoszona. Także w mediach. Świadczeniobiorcy z taką niecierpliwością czekali na informacje, ile wyniesie ona w roku 2022. Wreszcie w sobotę oficjalnie dowiedzieliśmy się, że będzie to 7%.
7% to teoretycznie więcej niż wynika z przepisów. Wskaźnik waloryzacji otrzymuje się na bazie średniorocznej inflacji oraz realnego wzrostu przeciętnego wynagrodzenia w roku poprzednim. Tak liczony wyniósł 5,7%. Ale to wartość minimalna. Tyle musi być. Rząd zawsze może zdecydować się na więcej. I tak jest właśnie w tym roku. Czy to oznacza, że emeryci i renciści „będą do przodu”? No, niestety, nie jest to takie proste.
