Jeśli ktoś myśli, że Polacy dzielą się między sobą przede wszystkim na tych, którzy są za PiS-em i na tych, którzy są przeciwko PiS-owi, jest w błędzie. Nie jest też prawdą, że główna linia podziału między rodakami biegnie między zwolennikami i przeciwnikami prezydenta Andrzeja Dudy albo Kościoła w Polsce. Także obraz podziału między tymi, którzy lubią schabowy, a tymi, którzy się go wystrzegają, byłby zupełnie fałszywy. Dzisiaj różnice poglądów wśród Polaków w największym stopniu sytuują się na całkiem innym polu.
Tym polem są maseczki ochronne, które trzeba nosić w okresie pandemii. Jedni są za, drudzy przeciw. Obecnie są to dwa największe obozy, które skupiają rodaków wokół tej jednej kwestii. Gdyby wybory do parlamentu odbyły się dzisiaj, dwie partie: „maseczkowa” i „antymaseczkowa” zdobyłyby najwięcej głosów. Nie wiem, która wygrałaby wybory, ale na pewno obie odegrałyby istotną rolę.
Mimo że od chwili założenia masek ochronnych minął w Polsce rok, ich zwolennicy i przeciwnicy trwają w ciągłym sporze. Jedni próbują przekonać drugich, ale bez widocznego rezultatu. „Maseczkowcy” nacierają na „antymaseczkowców” bądź na odwrót. Spory między Zjednoczoną Prawicą i szeroko pojętą opozycją to nic w porównaniu z tymi kłótniami.
Nie można wykluczyć więc, że nie na obietnicach kolejnych zasiłków, obniżenia podatków czy obietnicy innych złotych gór będzie można teraz wygrywać w polityce, ale na nowej idei: noszeniu lub nienoszeniu maseczek. Próbkę tego mamy już w Rzeszowie, gdzie podczas kampanii związanej z wyborami na prezydenta miasta Marcin Warchoł, wiceminister sprawiedliwości, jeden z kandydatów, publicznie prezentował się bez maseczki. Od razu poszła wieść, że tym sposobem puszcza on oko do elektoratu „antymaseczkowego”. Jeśli to prawda, to pan minister musi wierzyć w sporą liczebność tego elektoratu. Widocznie on i jego sztab bacznie obserwują polskie ulice i wyciągają stosowne wnioski.
