To przykre, ale trzeba się z tym pogodzić. Batyr, którego nazwiska nie chcę wymawiać, będzie niestety prezydentem. Nie tacy osobnicy pełnili już ten urząd i Polska ich przeżyła. Trudno jednak po p. Hołowni spodziewać się bohaterstwa. W dodatku byłoby to bohaterstwo dość jałowe i symboliczne. Hołownia mógłby odroczyć zaprzysiężenie do czasu wyjaśnienia wszystkich wątpliwości i zastrzeżeń. Tyle tylko, że to co najwyżej odsunęłoby samo zaprzysiężenie i ewentualnie umożliwiło przegłosowanie i podpisanie przez pełniącego już funkcję prezydenta marszałka najważniejszych ustaw reformujących wymiar sprawiedliwości. Jest to jednak kalkulacja ryzykowna i znając sprawność działania władzy ustawodawczej raczej niemożliwa do zrealizowania. Tak więc należy uznać wybór Batyra – zwłaszcza wobec oświadczenia premiera, że trzeba tak zrobić ze względu na konieczność ustabilizowania sytuacji w państwie (z czym trudno polemizować). Musimy ten przykry fakt przyjąć do wiadomości. Nie oznacza to, że nie można oceniać ostatnich wydarzeń w Polsce, tego wszystkiego, co zafundowała nam p. Manowska, neosędziowie i wielu polityków.
Stopień arogancji, podłości, egoizmu i służalczości ze strony np. rzecznika SN, p. Stępkowskiego, samej p. Manowskiej, wielu polityków koalicji, dla których stanowiska w rządzie okazały się sprawą absolutnie fundamentalną, bo jeśli nie będą wysokimi dygnitarzami rządu po rekonstrukcji, to oznacza, że rząd „nie dowiezie” obietnic, a to z kolei będzie koniec koalicji i w domyśle rzecz jasna Polski. Cała licytacja atakowania Trzaskowskiego, rządu, Tuska i zapewnienia o swoim uznaniu dla wyboru Batyra, jego obozu politycznego oraz czegoś w rodzaju radości z tego wyboru, czego najbardziej może wzruszającym przykładem była p. Żukowska (ale nie tylko ona), to żałosny przykład braku charakteru i politycznej wyobraźni oraz jakiejś trudnej do wytłumaczenia małostkowości. Minister Bodnar zamiast pisać listy, w których wytykał p. Manowskiej brak legalności izby SN, o której wszyscy wiedzą, że nie jest sądem, i skarżyć się, że prokuratorzy zostali niewłaściwie potraktowani i nie udostępniono im skarg obywateli, powinien zająć się aresztowaniami i oskarżeniami pisowskiej szajki. Mieliśmy do czynienia z pokazem bezsilności i nieskuteczności działania prokuratury. Co z tego, że p. Bodnar nie został dopuszczony do akt i odstąpi od swojego udziału? Co wynika ze wszystkich zastrzeżeń, uwag i skarg na obsadzoną przez PiS izbę i na neosędziów, którzy od dawna istnieją w naszym wymiarze sprawiedliwości na różnych szczeblach?
Minister Bodnar nie jest od pisania skarg i listów do p. Manowskiej, ale od łapania przestępców. Polską przez 8 lat rządziła zorganizowana grupa przestępcza (sąd zezwolił na tę nazwę), której hersztem jest Kaczyński. Grupa ta wprowadziła w Polsce autorytarny system rządzenia (zgadzam się, że nie mordowała, a stosowane przez nią represje polegały głównie na szkalowaniu, zniesławianiu oraz niedopuszczaniu do zajmowania ważnych stanowisk) polegający na mechanizmie, że Kaczyński i krąg wokół niego, który tylko przed nim odpowiadał, podejmował najważniejsze decyzje, jednocześnie zezwalając kraść i rabować, gwarantując pełną bezkarność w zamian za wysługiwanie się reżimowi. System ten korzystał z poparcia Kościoła, który uzyskał zapewnienia o bezkarności za przestępstwa popełnianie przez księży, głównie obyczajowe, a także za gigantyczne dotacje z budżetu państwa. Najbardziej znanym, ale przecież nie jedynym przykładem takiej korupcji wysokich duchownych jest oligarcha Tadeusz Rydzyk. W zamian za polityczne poparcie reżimu Kaczyńskiego, Rydzyk i wielu innych duchownych otrzymywało pieniądze z budżetu państwa oraz korzystało z bardzo wielu przywilejów i możliwości, jakie dawało „zblatowanie” z PiS. Tych przykładów jest bardzo wiele. Oto kilka wybranych, potwierdzających jaskrawą ingerencję Kościoła w wybory na rzecz PiS: „Wieś Szczawa w okolicach Limanowej w Małopolsce. Chrześcijanin może z czystym sumieniem głosować tylko na kandydata, który nie deklaruje sprzeciwu wobec prawa Bożego, jedynym, który spełnia to kryterium jest Karol Nawrocki… Ostrów Wielkopolski. Dzisiaj też zadecydujemy, czy opowiemy się za Polską, czy za Niemcami. Parafia w miejscowości Wysoka… głosujemy na kandydata, który będzie bronił naszej wiary, a nie będzie z nią walczył, oraz kieruje się w życiu osobistym szacunkiem dla religii katolickiej. To w dużej mierze są neobolszewicy, duchowe lub nawet fizycznie dzieci i wnuki tamtych bolszewików. Ich panowanie będzie dla Polski analogiczną katastrofą, jaką panowanie komunistów było dla Rosji. Nie możemy do tego dopuścić… oddajmy głos, żeby w Polsce mówiono po polsku, myślano po polsku, żeby Kościół cieszył się wolnością. Tak mówił dr Artur Dąbrowski, prezes Akcji Katolickiej Archidiecezji Częstochowskiej w Radio Maryja” (Robert Walenciak, „Kościół otwarcie wspierał Karola Nawrockiego”, „Przegląd”, 16-22.06.2025 r.). Jawna, bezczelna agitacja na rzecz kandydata PiS, ale co jeszcze bardziej uderza, to wyjątkowa, prymitywna, nędzna politycznie i marna intelektualnie argumentacja aktywnych w mediach jego przedstawicieli.
Dla dopełnienia fragment dłuższego tekstu ukazującego walkę grup kierowanych przez najbardziej znanych i zasłużonych dla tej instytucji najwyższych dostojników: ”Cicha wojna o najbogatszą parafię w Polsce podzieliła archidiecezję krakowską. Z odremontowanego niedawno gmachu Prałatówki, położonej na rogu placu Mariackiego i Szpitalnej, musi się wynieść dotychczasowy proboszcz, ks. Dariusz Raś, człowiek Stanisława Dziwisza. Jego miejsce – na razie jako administrator – zajmie ks. Mariusz Słonina, zausznik arcybiskupa Marka Jędraszewskiego. Tak po ponadrocznym boju wygląda pole bitwy, w którą musiał zaangażować się nawet Watykan. Przestrzegam: tam nie ma dobrych bohaterów. To jak walka frakcji w gangsterskiej rodzinie. Jędraszewski i Dziwisz sięgają po różne kościelne narzędzia – np. raporty czy oskarżenia o nielegalnie przeprowadzane remonty – żeby postawić na swoim. W całym zamieszaniu chodzi tylko o jedno, o kasę” (Jakub Korys, „Bitwa o parafię Mariacką”, „Newsweek”, 30.06.-06.07.2025 r.).
Złudzeń nie miejmy najmniejszych, jesteśmy w momencie pisowskiego szturmu na Polskę. Kaczyński liczy, że na fali rozgoryczenia uda mu się zniszczyć Koalicję 15 X i dorwać wraz z Konfederacją do rządów. Niedopuszczenie do pisowskiej wznowy jest moralnym i politycznym obowiązkiem patriotów i ludzi, którzy zachowali elementarną zdolność oceny sytuacji. Filarem tego frontu obrony Polski przed nacjonalistami jest Donald Tusk, dlatego każdy atak na Tuska, a zwłaszcza brednie w rodzaju, że Tusk się zużył, jest przeszkodą, należy postawić na kogoś innego, młodszego, nieuwikłanego itp. jest działaniem na rzecz pisowskiej wznowy i Kaczyńskiego, który przez 8 lat okradał Polskę, a dziś ją demoluje i pragnie zapewnić swojej ZGP bezkarność i kontynuowanie złodziejstwa. Przejawem podpalania Polski jest nominacja niejakiego Cenckiewicza, człowieka Macierewicza, fałszywie oskarżającego Lecha Wałęsę i stojącego na czele tzw. komisji ds. wpływów rosyjskich, a faktycznie do wyeliminowania Tuska z życia politycznego. Mamy więc na czele Biura Bezpieczeństwa człowieka Macierewicza, a więc być może rosyjskiego agenta wpływu. W Pałacu Prezydenckim człowieka nienawidzącego Unii i też sympatyka Putina, którą to sympatię dzieli z całym PiS. Odpowiedzią polskiego rządu powinno być możliwe ograniczenie instytucjom kierowanym przez Nawrockiego i jego grupę funduszy, aby nie uczynili z w/w biura, pałacu itd. miejsc zatrudnienia pisowców. I jeszcze do tego dochodzą finansowane w złotych czasach pisowskich z budżetu państwa nacjonalistyczne bojówki, kierowane przez politycznych lumpów w rodzaju Bąkiewicza lub podszywających się pod Pana Boga i Matkę Boską kiboli o pięknych nazwach: „rycerze Maryi, ”żołnierze JPII”, „rycerze Chrystusa Króla” itp. Miejsce dla tych bojówek nie jest na polskich granicach i patriotycznych uroczystościach, ale w więzieniu. I od tego, kiedy tam się znajdą, razem z takimi patriotami jak Wąsik, Kamiński, Macierewicz, Obajtek, Witek, Morawiecki itd., zależy przyszłość Polski i demokracji w Polsce.
