Sami producenci szczepionek zakładają możliwe działania niepożądane nawet po kilku latach.
Żeby nie być gołosłownym: AstraZeneca otrzymała ochronę przed przyszłymi roszczeniami z tytułu odpowiedzialności za potencjalne niepożądane działanie szczepionki COVID-19 w większości krajów, z którymi producent zawarł umowy na dostawy.
– To wyjątkowa sytuacja, w której jako firma po prostu nie możemy ryzykować, jeśli za … cztery lata szczepionka wykaże skutki uboczne – powiedział agencji Reutera Ruud Dobber, członek zarządu AstraZeneca.
Trzeba przyznać, że taka informacja może wzbudzać uzasadnione obawy więc tym bardziej należy pozwolić ludziom podjąć decyzję: czego bardziej się boją – potencjalnego zakażenia i minimalnego ryzyka śmierci czy nieznanych, potencjalnych skutków ubocznych preparatu genetycznego, który jest przygotowywany na szybko, bez koniecznych kilkuletnich badań i obserwacji ewentualnych działań ubocznych. Jeśli jest ryzyko, musi być wolność w podejmowaniu decyzji. Działania medyczne przymusowe mogą nam się kojarzyć z niechlubną przeszłością pewnego niemieckiego lekarza z okresu II wojny światowej – myślę, że nie muszę przytaczać jego nazwiska.
Tymczasem była minister edukacji, obecnie poseł do Parlamentu Europejskiego – Anna Zalewska powiedziała, że „każda wypowiedź, która nie jest zachętą ale próbą dyskusji na temat szczepienia jest nieodpowiedzialna”.
Kiedyś o PZPR wolno było mówić tylko pozytywnie albo wcale.
Tu przypomnę jak kiedyś z rozbrajająca szczerością wypowiadał się były Główny Inspektor Sanitarny Jarosław Pinkas: „Wygenerujemy takie zapotrzebowanie na szczepionkę, że wszyscy będą chcieli się zaszczepić”. Można to zrozumieć, że ludzie będą straszeni do tego stopnia, iż będą się decydować na działanie medyczne nie zawsze konieczne.
A swoją drogą warto wiedzieć, że firma Pfizer wypłacała miliardowe kary za fałszowanie wyników badań, za szkodliwe działanie swoich produktów.
Nie możemy mówić, że do normalności wrócimy, jak uporamy się z wirusem, bo tak jak w przypadku innych chorób wirusowych – najprawdopodobniej będziemy musieli żyć z tym wirusem przez wszystkie następne lata, tak jak z innymi licznymi, które okresowo nas atakują. Po prostu żyjmy normalnie i zachowujmy się normalnie. Nie lekceważmy żadnej choroby, ale nie podejmujmy działań nieadekwatnych do rzeczywistego zagrożenia, sprzecznych z elementarnymi zasadami logiki i z prawdziwym dobrem pacjenta. Do koronawirusa Sars-CoV-2 trzeba podchodzić zdroworozsądkowo.
Zdroworozsądkowo to nie znaczy lekceważąco.
To znaczy, że powinniśmy stosować zasady bezpieczeństwa proporcjonalnie do stopnia zagrożenia.
– Znany wirusolog prof. Włodzimierz Gut, notabene rządowy doradca w kwestii epidemii SARS-CoV-2/COVID-19, uważa, że na koniec epidemii trzeba będzie poczekać. „Z punktu widzenia rozgrywek, które są przy jej okazji prowadzone, nigdy go nie będzie. Konieczne jest utrzymywanie pewnej ilości zachorowań żeby propagować swoje leki. Nie wierzę, że świat sobie z tym poradzi. Takie są egoistyczne interesy firm farmaceutycznych”.
– Widocznie prof. Gut ma więcej informacji, niż wielu z nas. Nie mam podstaw do negowania tej jego wypowiedzi.
Trudno uwierzyć, że osobom decydującym o narzucaniu rygorów poprzez paraliżowanie normalnego życia chodzi o ratowanie zdrowia i życia. Jeśli komuś naprawdę zależy na uratowaniu największej ilości istnień ludzkich, to powinien nakierować swoje działania tam, gdzie można uratować najwięcej osób. Tymczasem co 8 sekund umiera na świecie z głodu jedno dziecko. 30 tysięcy dzieci umiera dziennie przed piątym rokiem życia z powodu braku właściwej opieki i niedożywienia. Według danych UNICEF rocznie umiera 11 milionów takich dzieci. Gdyby pieniądze, które przepadły w wyniku lockdownu (a także na zakup maseczek) przeznaczyć na ratowanie tych biednych dzieci, to byłoby to najbardziej humanitarne postępowanie.
