Ten paraliż ochrony zdrowia to nie tylko opóźnienie leczenia zakażeń Sars-CoV-2 ale zaniechanie leczenia innych chorób wymagających szybkiej interwencji specjalistycznej (choroby kardiologiczne, nowotworowe).
Liczba hospitalizowanych z powodu zakażenia SARS-CoV-2 w 2020 roku to ok. 1% wszystkich hospitalizacji.
W wyniku wprowadzenia specyficznych zarządzeń w 2020 roku mieliśmy ok. 2 miliony hospitalizacji MNIEJ niż rok wcześniej.
1% pacjentów zmniejszył o 2 mln. ogólną liczbę hospitalizacji!
Zatem czy powodem paraliżu służby zdrowia była ogromna ilość chorych, czy raczej nieprzemyślane, błędne decyzje władz?
Pod pretekstem walki z pandemią wprowadza się zupełnie nielogiczne, pozbawione podstaw naukowych zarządzenia.
Po pierwsze: lockdown.
W dniu dzisiejszym można już przedstawić niezbite dowody na bezskuteczność takich decyzji jeśli idzie o ograniczenia zakażeń. Udowadniają to liczne publikacje naukowe.
Ale nawet gdy przeanalizujemy na wykresach krzywe zachorowań w zbliżonych regionach, gdzie nie było lockdownu i w tych, w których wprowadzono ostre restrykcje, obostrzenia, to zobaczymy, że te krzywe się pokrywają (http://zbigniew.martyka.eu/wp-content/uploads/2022/01/texas-missisipi.png).
Na ilość zakażeń wpływa sezonowość chorób infekcyjnych a nie żadne obostrzenia.
Inne prace mówiące o bezskuteczności lockdownu i jego szkodliwych następstwach:
Po pierwsze, liczba dowodów na nieskuteczność lockdownu jest przytłaczająco większa w porównaniu z tymi, które wskazują na jego skuteczność: https://brownstone.org/articles/lockdowns-fail-they-do-not-control-the-virus/ – zbiór 38 analiz wskazujących na nieskuteczność lockdownu.
Po drugie, dane wskazujące na skuteczność lockdownu są szokująco skąpe i opierają się w dużej mierze na porównaniu rzeczywistych wyników z fatalnymi prognozami wygenerowanymi przez komputer, wywodzącymi się z empirycznie nieprzetestowanych modeli https://brownstone.org/articles/lockdowns-fail-they-do-not-control-the-virus/.
Po trzecie, aby dokładnie ocenić skuteczność i bezpieczeństwo lockdownów należy zrobić systematyczny przegląd piśmiennictwa, a nie wybierać pojedyncze prace.
Po czwarte, najważniejsza jest analiza: korzyść vs ryzyko NPI, czyli nie tylko hamowanie transmisji, ale wpływ na ogólną śmiertelność i utraty lat życia w związku z covid, non-covid, zaburzoną edukacją, zubożeniem społeczeństwa, stanem psychicznym itp. w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej. Dostępne analizy tego typu są druzgocące dla lockdownu: na każdy rok życia uratowany dzięki lockdownowi (przy założeniu, że lockdowny rzeczywiście działają) stracimy 141 lat życia w związku z efektami ubocznymi tego NPI: https://www.tandfonline.com/doi/full/10.1080/13571516.2021.1976051 – „Lockdowny nie są tylko nieskuteczną polityką, muszą być uważane za jedną z największych katastrof politycznych wszechczasów w czasie pokoju”
