Pan Duda zawetował ustawę wymierzoną w TVN, najpoważniejszą, niezależną stację telewizyjną i generalnie w podstawowe źródło informacji. To zaskakująca i bardzo dobra wiadomość. Nie podzielam absurdalnej kalkulacji, że to kolejna zagrywka pisowców, którzy po raz kolejny oszukali społeczeństwo, od dawna wszystko przygotowali i uzgodnili głównie po to, aby przykryć aferę podsłuchową Pegasusa. Już widać, że afera nie gaśnie, tylko raczej się rozkręca, a reakcje pisowskich mędrców i genialnych strategów to przede wszystkim zaskoczenie, irytacja i hamowana wściekłość. Przez dłuższy czas reżimowa telewizja nie wiedziała jak veto p. Dudy skomentować i czekała na pisowską wersję wydarzeń. Obok skarg i lamentów w końcu wypracowano przekaz, że prezydent jest niezależny, ma prawo do takiej decyzji, a w ogóle to nie chodziło o żadną TVN, tylko o „uporządkowanie rynku medialnego i udział w nim podmiotów zagranicznych”. Szkoda słów na polemizowanie, czy nawet zajmowanie się tymi kłamstwami. Istotą pisowskiej dyktatury – jak wszystkich innych – jest kłamstwo. Aleksander Sołżenicyn opisując system sowiecki stwierdził, że w nim „kłamstwo nie jest kategorią moralną, ale filarem państwa”. Otóż kłamstwo jest jednym z filarów pisowskiego państwa. Pozostałymi są korupcja, przekupstwo, nacjonalizm, cynizm i obłuda. Trudno zrozumieć, jaką korzyść mieliby odnieść pisowcy z forsowania na siłę – z łamaniem prawa i zasad legislacji – ustawy wymierzonej w TVN? Ten ogromny pośpiech tylko po to, aby p. Terlecki mógł z dumnym wyrazem twarzy powiedzieć, że teraz możemy spokojnie świętować? Wyglądało to na umyślne naplucie w twarz społeczeństwu.
Wszystko po to, aby po kilku dniach p. Duda wysadził lex TVN w powietrze. Nie przekonuje mnie opinia, że pisowcy to geniusze, z którymi nieudolna opozycja nie ma szans. Pamiętam tego typu analizy z czasów PRL, kiedy każde działanie reżimu – nawet kończące się krwawymi rozruchami, wymieceniem I sekretarza oraz najbardziej prominentnych towarzyszy – było komentowane jako celowa zagrywka reżimu i majstersztyk władz, które znowu wygrały. Jeśli weto p. Dudy było takim sprytnym zagraniem pisowskiego reżimu, to jego mądrość jest dla przeciętnego obserwatora niedostrzegalna.
Żaden komentator, przynajmniej w dostępnych mi mediach, nie przewidział weta. Dominowały logiczne – wydawać się mogło – spekulacje, że wyśle tę ustawę do tk p. mgr Przyłębskiej, a ta wybitna prawniczka podejmie niezależną decyzję zgodną z życzeniami Nowogrodzkiej. Powody były inne. Przede wszystkim stanowcza reakcja Stanów Zjednoczonych, masowe manifestacje społeczeństwa i głęboki kryzy w PiS-ie, polegający między innymi na konflikcie p. Dudy z centralą przy Nowogrodzkiej. Od dawna już w otoczeniu Dudy nie ma pisowskich dygnitarzy, same stosunki między pałacem (prezydent) a Nowogrodzką (KC PiS) są lodowate. Generalnie na rzecz tej decyzji działa coraz bardziej chwiejna sejmowa większość, ogólny rozkład i degeneracja dobrej zmiany oraz świadomość, że z tego okrętu lepiej się ewakuować, a w każdym razie brać możliwość ewakuacji. Jak zawsze w tego rodzaju sytuacjach istnieje wiele najróżniejszych spekulacji, z pewnością także błyskotliwych i interesujących. Najpoważniej wygląda łączenie weta p. Dudy z polityką amerykańską i jakimś dealem zawartym pomiędzy p. Dudą a politykami USA dotyczącym np. przyszłej kariery międzynarodowej polskiego męża stanu. Absurdem jest twierdzenie, że Duda miałby zostać Sekretarzem ONZ. Zważywszy chociażby znajomość języków i ogólną kulturę polityczną ww., ma on chyba większe szanse przejść na islam i zostać sułtanem Omanu lub wodzem jakiejś wysepki Polinezji? Nie bardzo wiem, co Ameryka mogłaby zaoferować Dudzie? Podobnie mało prawdopodobne jest, aby ceną za weto było wyciszenie przez stronę amerykańską afery Pegasusa. Tej afery moim zdaniem nikt ani nic nie wyciszy i ostateczny efekt może być podobny do afery Watergate, która pogrzebała Richarda Nixona i całą ekipę republikańską.
