Stefan Niesiołowski

Kilka tygodni temu sformułowałem pogląd o trwającej w mediach nieustającej nagonce zastępującej nie tylko poważne dyskusje programowe i polityczne, ale będącej jedynym stałym i trwałym elementem debaty publicznej. Artykuł ten wywołał pewien oddźwięk i kilka uwag polemicznych sprowadzających się do w gruncie rzeczy słusznego stwierdzenia, że sam będąc uczestnikiem sporów i polemik, nie bardzo mam podstawy, by je obiektywnie oceniać i opisywać.

Wybory samorządowe zostały wreszcie zakończone i mimo nacisku na słowo „wreszcie” nie różniły się zasadniczo od wyborów poprzednich. Pewnym zaskoczeniem jest wyższy od oczekiwanego wynik PSL i większa liczba głosów nieważnych do sejmików wojewódzkich. Obydwa te fakty są bardzo różnie interpretowane, tłumaczone i komentowane przez obserwatorów sceny politycznej i samych polityków.

Listopad 1918 był jedną z najważniejszych dat w najnowszej historii Polski. Zawsze w takich sytuacjach są spory o to, które konkretnie wydarzenie było decydujące, spory jałowe i nierozstrzygalne, ale znaczenia tego, co wydarzyło się w listopadzie 1918 z chwilą zakończenia I wojny światowej i co symbolizowane jest przez datę 11 listopada, nie kwestionuje nikt.

Od pewnego czasu stałym elementem naszego życia politycznego, czy szerzej publicznego, jest nagonka. Dotyczy ona przede wszystkim polityków, rzadziej biznesmenów, sportowców, gwiazd filmowych. Nagonka obejmuje w zasadzie wszystkie partie polityczne, traktowane przez znaczną część dziennikarzy jak zło konieczne, a właściwie organizacje szkodliwe i przestępcze, obejmuje oczywiście parlament przedstawiany jako zbiorowisko łotrów, szczególnego rodzaju dewiantów, kryminalistów i alkoholików, oraz system demokratyczny jako całość.

Aresztowanie wysokiego oficera wojska i znanego warszawskiego prawnika, podejrzanych o współpracę z jednym z sąsiadujących z nami państw (czytaj: Rosją) jest sukcesem polskiego kontrwywiadu. Jest zupełnie nieprawdopodobne, aby w tym przypadku, chociaż formalnie do momentu skazania prawomocnym wyrokiem każdy aresztowany może uchodzić za niewinnego, mogła zachodzić pomyłka albo aresztowanie niewinnego człowieka, np. z powodów jakiejś gry politycznej lub operacyjnej.

Wybór Donalda Tuska na stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej, najwyższe stanowisko w Unii i jedno z najwyższych w organizacjach międzynarodowych, jest uznaniem dla Polski, polskiej polityki zagranicznej, personalnie dla polskiego premiera i szerzej dla drogi, jaką przeszedł nasz kraj od zniewolenia, poprzez porozumienie wewnętrzne i odejście od komunizmu, do udanej transformacji ustrojowej i sukcesów w każdym prawie obszarze.

Mamy obecnie do czynienia z wojną w Europie i kilkoma konfliktami regionalnymi, w tym z najpoważniejszym na Bliskim Wschodzie, gdzie islamskim fanatykom udało się opanować dość rozległe terytorium, na którym dokonują ludobójstwa i zadziwiają świat niebywałym okrucieństwem. Czy można jednak mówić o podobieństwie z sytuacją sprzed 70 lat, z sierpniem 1939 roku, gdy upadał ustanowiony w Wersalu ład polityczny i tym samym kończył się dwudziestoletni okres pokoju?

Wybory samorządowe dla wielu społeczności lokalnych, zwłaszcza w mniejszych miejscowościach i gminach wiejskich, mają znaczenie decydujące. Od tego kto, a więc w konsekwencji jak rządzi w gminie, powiecie i mieście, zależy bardzo wiele, szczególnie gdy to samorządy decydują o wydawaniu pieniędzy. Obok wymiaru ekonomicznego i społecznego tego wszystkiego, co stanowi o jakości życia w tzw. małej ojczyźnie, wybory te mają wymiar polityczny.

28 czerwca 1956 roku w Poznaniu doszło do strajku najpierw w największym zakładzie pracy (ZISPO, dziś Hipolita Cegielskiego), do którego przyłączyli się pracownicy kilku innych zakładów pracy, a następnie do manifestacji i wiecu na placu Mickiewicza. Po kilku godzinach protestów, w obliczu bezradności i bezczynności władz zarówno lokalnych, jak i krajowych, demonstracje przerodziły sie w wielogodzinne walki uliczne połączone ze szturmowaniem obiektów będących symbolami i realnymi ośrodkami komunistycznej dyktatury. Walki w Poznaniu przeszły do historii jako Poznański Czerwiec.

Poseł PiS‑u Mariusz Kamiński nie został pozbawiony immunitetu wskutek głosowania około 40 posłów i nie stanie przed sądem oskarżony o nadużycie władzy, przekroczenie uprawnień...

Wybory do Parlamentu Europejskiego wygrała Platforma Obywatelska. Było to ósme z rzędu zwycięstwo Platformy i ósma porażka PiS‑u. Tym razem zwycięstwo PO było minimalne, różnica głosów wynosiła tylko 25 000 na korzyść PO, co przy około 7 milionach biorących udział w wyborach stanowi ułamek procenta. Ale decydujący jest efekt polityczny i psychologiczny.

Minister spraw zagranicznych wygłosił w Sejmie, odkładane m.in. z uwagi na sytuację na Ukrainie, wystąpienie poświęcone polityce zagranicznej naszego kraju. Jest to polityka od lat niezmienna, opierająca się na kilku takich samych od 1989 roku założeniach: sojuszu NATO, przynależności do Unii Europejskiej, dobrych stosunków ze wszystkimi państwami, a zwłaszcza krajami europejskimi, naszymi sąsiadami i partnerami handlowymi, popieraniu wolności, praw człowieka oraz swobód obywatelskich, pokoju i rozwoju na świecie.

Kampania wyborcza do Parlamentu Europejskiego wchodzi w stadium rozstrzygające. Można chyba zaryzykować twierdzenie, że z grubsza wynik wyborów nie będzie odbiegał od sondaży, przynajmniej przeprowadzonych przez najpoważniejsze ośrodki, bo mniej więcej od dwudziestu lat potrafią trafnie wyniki wyborów przewidywać. Oczywiście w wyniku tych wyborów nie nastąpią też istotne zmiany na polskiej scenie politycznej – na te trzeba będzie zaczekać do wyborów prezydenckich i parlamentarnych.

Wydawało się, że tym razem kampania wyborcza będzie dotyczyła sytuacji na Ukrainie, a także problemów gospodarczych i społecznych. Przez kilka miesięcy PiS wycofało p. Macierewicza i nie podejmowało problematyki smoleńskiej, której znakomita większość wyborców ma najserdeczniej dość i która jest raczej obciążeniem kampanii. A jednak Smoleńsk wraca.

Każde wybory są ważne i każde w jakimś wymiarze i w jakimś zakresie decydujące. Samorządowe decydują o tym, kto sprawuje władzę w społecznościach lokalnych, prezydenckie, kto i w jaki sposób Polskę, parlamentarne – kto ma najważniejszą w systemie demokratycznym większość i jakie ta większość podejmuje decyzje.

Dramat Ukrainy trwa i niespodziewane obalenie prezydenta Janukowicza nie rozwiązało podstawowych problemów tego kraju. Zakończył się rozlew krwi i trwająca w stolicy antyprezydencka demonstracja mająca tendencję do rozprzestrzeniania się na inne regiony kraju, przede wszystkim zachodnie. Użycie siły przez ekipę Janukowicza, w efekcie czego śmierć poniosło około 100 osób, było w wymiarze moralnym zbrodnią, a w wymiarze politycznym ciężkim błędem, który definitywnie zakończył w niesławie polityczną karierę ludzi dotychczas rządzących Ukrainą.

Coraz wyraźniejszy rozkład systemu komunistycznego w Związku Sowieckim, którego jednym z przejawów były reformy Gorbaczowa, doprowadził do odbudowania demokracji w państwach podporządkowanych Związkowi Sowieckiemu. Pierwszym krajem, w którym skończyła się komunistyczna dyktatura, odbudowana została demokracja i który odzyskał pełną niepodległość zamiast ograniczonej suwerenności, była Polska.

Konferencja w Jałcie, która rozpoczęła się 4 lutego 1945 roku i której kolejna rocznica właśnie przypada utrwaliła się w naszej historiografii i naszej tradycji politycznej jako symbol zdrady naszych anglosaskich sojuszników, jako porzucenie Polski przez Roosvelta i Churchilla i oddanie naszego kraju wraz z całą Europą Wschodnią Stalinowi.

Tragiczny wypadek drogowy w Kamieniu Pomorskim, gdzie pijany i będący jednocześnie pod wpływem narkotyków kierowca zabił sześć osób, wstrząsnął opinią publiczną. Jak zwykle przy każdej tragedii rozpoczęła się dyskusja nad środkami mającymi zapobiec takim wypadkom w przyszłości. W tym przypadku chodzi o ograniczenie plagi pijanych kierowców na naszych drogach. I jak zwykle odbyła się licytacja mniej lub bardziej radykalnych kar, którą premier trafnie nazwał „otwarciem nieograniczonego przetargu”.

Protesty na kijowskim Majdanie stopniowo wygasają – jak długo w końcu można stać w zimnie, gdy nie ma ani jasnego celu protestu, ani planu działania, ani politycznego programu. Władze na Ukrainie przyjęły – z ich punktu widzenia – skuteczną taktykę z minimalnym zastosowaniem siły, bo to budzi wściekłość społeczeństwa i oburzenie międzynarodowej opinii publicznej.