Stefan Niesiołowski

Od wprowadzenia 13 grudnia 1981 roku stanu wojennego minęły 32 lata, w tym czasie doszło do zasadniczej zmiany politycznej zarówno w Polsce, jak i w całej Europie. Do zmian w znacznym stopniu przyczynili się ludzie decydujący o polityce polskiej w latach 80., a zwłaszcza przywódcy NSZZ „Solidarność”, na czele z Lechem Wałęsą, jak również ówcześni przywódcy komunistyczni, na czele z gen. Wojciechem Jaruzelskim.

Wniosek o referendum w sprawie m.in. rozpoczynania nauki w szkołach przez sześciolatki, a faktycznie o zablokowanie reformy edukacji, będący jednym z elementów prowadzonej przez PiS walki z rządem, został na szczęście odrzucony i to niespodziewanie dużą większością głosów. Od pewnego czasu, jeśli nie od samego początku, to referendum było tylko pretekstem do kolejnej politycznej demonstracji, do walki o władzę.

11 listopada 1918 roku miało miejsce zawieszenie broni na froncie zachodnim, a faktycznie kapitulacja Niemiec. „Rada Regencyjna, która uprzednio mianowała Piłsudskiego wodzem naczelnym, ogłasza manifest, gdzie powiada, że ‚władzę i odpowiedzialność… w Twoje ręce, panie Naczelny Dowódco, składamy dla przekazania Sejmowi Ustawodawczemu’. Polska zaczyna żyć” (Stanisław Cat‑Mackiewicz, „Historia Polski od 11 listopada 1918 r. do 5 lipca 1945 r.”, Puls).

Umarł jeden z najwybitniejszych Polaków naszych czasów – Tadeusz Mazowiecki, wybitny polityk, ale także publicysta, człowiek nieskazitelnie uczciwy. Osobiście odegrał istotną rolę w najnowszej historii Polski. To Jemu w znacznej mierze zawdzięczamy to, że żyjemy dziś w wolnej, niepodległej i demokratycznej Polsce. I to Jemu w znacznej mierze zawdzięczamy, że zostało to osiągnięte bez ofiar.

Referendum warszawskie zakończyło się sromotną klęską jego organizatorów, przede wszystkim PiS-u i Jarosława Kaczyńskiego. Partia ta odnotowała kolejną, siódmą już z rzędu, porażkę wyborczą, co prawda tym razem nie w skali kraju, ale biorąc pod uwagę zakres samej kampanii referendalnej, jej styl i deklaracje polityków, zwłaszcza liderów PiS (dziś Warszawa a jutro cała Polska) oraz znaczenie tego referendum, możemy mówić o efektach porównywalnych do wyborów powszechnych.

Manifestacja związków zawodowych w Warszawie od początku była pomyślana jako polityczna akcja wymierzona w rząd i koalicję, ale głównie w PO. To w wymiarze politycznym, zaś w wymiarze ekonomicznym i społecznym, było to działanie na rzecz zdemolowania państwa.

Manifestacja związków zawodowych w Warszawie od początku była pomyślana jako polityczna akcja wymierzona w rząd i koalicję, ale głównie w PO. To w wymiarze politycznym, zaś w wymiarze ekonomicznym i społecznym, było to działanie na rzecz zdemolowania państwa.

12 września 1683 roku wojska Cesarstwa Habsburgów, a także wielu książąt niemieckich oraz dowodzone przez króla Jana III Sobieskiego oddziały polskie zatrzymały, a następnie pobiły pod murami Wiednia armię turecką. Bitwa, która oznaczała zatrzymanie nie tylko osmańskiego najazdu na Europę, ale ostateczne złamanie tureckiej potęgi i wynikających z niej zagrożeń, przeszła do historii jako bitwa pod Wiedniem lub odsiecz Wiednia.

Wojna polsko‑bolszewicka w 1920 roku zadecydowała o ostatecznym utrwaleniu naszej niepodległości przynajmniej do roku 1939. Czy możliwe by było istnienie Polski, gdyby po 1918 roku nasz kraj po dwóch latach znowu stał się zależny od Rosji, tym razem sowieckiej?

Powstanie Warszawskie miało na celu wyzwolenie stolicy Polski spod okupacji niemieckiej i wobec wkraczającej na terytorium Polski Armii Czerwonej ujawnienie władz lojalnych wobec polskiego rządu na wygnaniu. W wymiarze militarnym było pomyślane jako kilkudniowe uderzenie na rozbite, zdemoralizowane i wycofujące się oddziały Wehrmachtu, wspólnie z nacierającą Armią Czerwoną i przy pomocy zachodnich sojuszników, co nawet przy bardzo słabym uzbrojeniu AK, biorąc pod uwagę czynnik zaskoczenia, wydawało się realne.

O przełomowym charakterze deklarację podpisali niedawno najwyżsi duchowni czterech Kościołów: rzymskokatolickiego i greckokatolickiego w Polsce, Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego i rzymskokatolickiego na Ukrainie.

28 czerwca 1956 roku w Poznaniu doszło do strajków – najpierw w największym zakładzie pracy (ZISPO, dziś Hipolita Cegielskiego), do którego przyłączyli się pracownicy ZNTK i MPK – później manifestacji i wiecu na placu Mickiewicza, a następnie do wielogodzinnych walk ulicznych, szturmowania obiektów będących symbolami i ośrodkami komunistycznej dyktatury.

Tak zwany kongres ruchu narodowego, który na początku czerwca odbył się w Warszawie, jest jeszcze jednym potwierdzeniem, że recydywa nacjonalizmu, która od dłuższego czasu podmywa Europę Zachodnią, nie ominęła Polski.

4 czerwca 1989 roku odbyły się w Polsce pierwsze, po zagarnięciu z woli Stalina władzy przez komunistów, częściowo wolne wybory do Sejmu i całkowicie wolne wybory do Senatu. Formalnie było to niewiele, gdyż wszystkie najważniejsze instytucje państwa nadal pozostawały w rękach PZPR, a ludzie niezależni od partii uzyskiwali znacznie mniej niż połowę miejsc w Parlamencie, który i tak nie decydował o najistotniejszych sprawach.

Stanowisko Sojuszu Lewicy Demokratycznej zaprezentowane w związku z sejmową uchwałą poświęconą 30‑tej rocznicy śmierci Grzegorza Przemyka, syna opozycjonistki i poetki Barbary Sadowskiej, który skatowany przez milicjantów w jednym z warszawskich komisariatów umarł 14 maja 1983 roku, można określić jako co najmniej brak wyczucia.

Zbrodnia dokonana przez NKWD na rozkaz Stalina w Katyniu i innych miejscach na obszarze byłego Związku Sowieckiego ma, poza swoim oczywistym okrucieństwem i wyjątkowością (rzadko w XX wieku w Europie na tę skalę mordowano jeńców wojennych), także wymiar symbolu. Była zbrodnią wojenną popełnioną na polskiej inteligencji, ale w pierwszej kolejności była wymordowaniem przeciwników komunizmu.

Odpowiedzialność polityków polega przede wszystkim na zdolności przewidywania. Polityka jest wprawdzie walką o władzę, a także rozumną troską o dobro wspólne, ale przynajmniej niektóre efekty działań polityków odczuwają wszyscy lub prawie wszyscy.

Trudno określić całą podjętą przez PiS akcję obalenia rządu Donalda Tuska i zastąpienia tego rządu przez „techniczny rząd” Piotra Glińskiego inaczej niż błazenadę. Nie...

Antykomunistyczne podziemie zbrojne walczyło w formie zorganizowanej w Polsce od zakończenia wojny prawie do końca lat czterdziestych. Ostatnimi bojownikami tego podziemia byli Stanisław Marchewka „Ryba”, zabity w bunkrze pod Łomżą 3 marca 1957 roku, i walczący najdłużej Zygmunt Franczek „Lalek”, zabity w Starym Majdanie na Lubelszczyźnie 21 października 1963 roku.

5 marca 1953 roku na daczy w Kuncowie pod Moskwą umarł jeden z największych, obok Mao, Pol Pota i Hitlera, zbrodniarz w najnowszej historii świata. Jeden z najbliższych współpracowników Stalina, który w słynnym referacie na XX zjeździe KPZR dokonał „rozliczenia” przynajmniej niektórych zbrodni, nazwał go „państwowym mordercą”.