Rozmaitości

Dziś będzie o tolerancji. Do tego tematu skłoniły mnie obserwacje rzeczywistości, także tarnowskiej, w której nie zawsze jest miejsce na inność, odmienność, na coś, co się nie mieści w schematach. Niby jesteśmy katolickim krajem i powinniśmy przestrzegać przykazania „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”, ale to kochanie w praktyce nie zawsze nam wychodzi, a przykazanie wcale nie jest oczywiste. Gdyby było, hejt nie byłby wszechobecny. A jest. Wystarczy, że masz inne upodobania niż większość, inaczej się ubierasz, masz nietypowy zawód albo... jesteś wróżką.

Każdy to wie, że śmiech to zdrowie, ale ten utarty zwrot jest tak znany, że chyba zapomnieliśmy już całkiem, co to tak naprawdę oznacza....

Od lat mam przyjaciółkę. Wyczuwamy swoje nastroje i na odległość wiemy, kiedy której coś dolega fizycznie lub psychicznie. Wiem, że w życiu nie ma zbiegów okoliczności, więc miałyśmy się spotkać. Dość często stawiam jej karty, bo jak każdy czasem nie wie, w którą stronę pójść. Ale zauważyłam, że moja przyjaciółka ukrywa swój sekret. Karty ewidentnie pokazują, że ma dar, ale taki, który bardzo ciąży i tak jest w jej przypadku.

Marco Polo, słynny wenecki kupiec z XIII wieku, odbył podróż do Chin przez Mongolię konno. Zagrażali mu bandyci, choroby i trudne warunki pogodowe. I choć minęło kilkaset lat, bezkresne stepy mongolskie to wciąż tereny dzikie. Mimo że nowoczesne technologie, takie jak GPS czy smartfony, ułatwiają podróżowanie, to pokonywanie tego terenu konno wciąż wymaga ogromnej wytrzymałości. Przekonuje się o tym pochodzący z Brzeska Daniel Małajowicz, który przy pomocy dwóch koni przemierza Mongolię. Wenecki podróżnik kierował się ciekawością, chęcią realizacji misji dyplomatycznej i zysku. A jakie są motywacje współczesnego podróżnika?

Wróciła do mnie sprawa sprzed 30 lat. Mój mąż miał kiedyś koleżankę, jeszcze z czasów szkolnych. Była nielubiana, bo miała wyjątkowo paskudny charakter. Wszyscy unikali jej jak diabeł święconej wody. I nie jest to w tym przypadku przenośnia. Kiedy była w szkole średniej zaszła w ciążę i wszystkim wmawiała, że ojcem dziecka jest chłopak, który od lat jej się podobał, a wtedy odbywał zasadniczą służbę wojskową (kiedyś trwało to dwa lata). Ludzie nie wierzyli, bo w tym przypadku było to po prostu niemożliwe.

Wszystko zaczęło się od Arpada. To on, spoglądając ze wzgórza na okolicę, rzekł: dzisiaj Bóg obdarza szczęściem ten region. Poszczególne słowa wypowiedziane wówczas przez legendarnego wodza są dziś nazwami miejscowości, które znalazły się w zasięgu jego wzroku. A szczęście padło na Szerencs, bo po węgiersku to właśnie znaczy. Miasteczko niewielkie, z ciekawą historią, stuletnią łaźnią, dobrym jedzeniem, no i z piwniczkami, w których zdegustować i kupić można najlepsze tokajskie wina. Na weekendowy odpoczynek miejsce idealne, tym bardziej że z Tarnowa dojazd tam zajmuje około 4 godzin.

Opowiem Państwu historię jednej z moich klientek, która uwikłała się w potężne życiowe kłopoty i w relacji z najbliższą rodziną weszła w rolę ofiary. To bardzo mądra i przedsiębiorcza kobieta, nad którą znęcają się matka i brat. Jak się okazuje, czasem ludzie są silni tylko z pozoru. Ale po kolei…

Małżeństwo z Tarnowa wybrało się na wypoczynek do Włoch. Dzisiaj mówią, że nigdy już nie pojadą latem na południe Europy. Twierdzą, że był to nieudany pobyt i źle wydane pieniądze. Zamierzają inaczej spędzać wakacje. Ale nie tylko oni.

Panią Joannę poznałam kilka lat temu w szpitalu, gdy mój wnuk złamał nogę. Siedziała obok nas. Pomimo że było lato, kobieta była ubrana w bluzkę z długim rękawem i długie spodnie, co i tak nie zakrywało siniaków na jej ciele, a makijaż też nieudolnie je maskował. Kiedy podszedł do niej lekarz i zapytał, z czym tym razem przychodzi, odpowiedziała, że spadła ze schodów niosąc pranie... Nie trzeba być jasnowidzem, żeby mieć pewność, że pani Joanna była ofiarą przemocy domowej. Zaczęłyśmy rozmawiać, ale otwierała się powoli. Za jej zgodą postawiłam karty.

Ten tekst, podobnie jak poprzedni, również powstał na wyraźną prośbę czytelników – rodziców grzecznych dotąd dzieci. Ci relacjonują, że mają one napady agresji, wyzywają, kradną i w ogóle robią przedziwne i bardzo przykre rzeczy. Rodzice czasem opisują, że zmienia się im wyraz twarzy, jakby diabeł w nie wstąpił. I niestety tak jest.

Dziś temat, o który poprosiły mnie czytelniczki TEMI - ból po zdradzie partnera. Ostatnio kilka z nich zapytało mnie, czy to, co czują w takiej sytuacji, jest jeszcze normalne? Czy nie przekroczyły już jakiejś niewidzialnej granicy, gdzie ból przerodził się w szaleństwo, w którym się zatracają? Na początek jednak słowa do tych z pań, które odbierają partnerów innym kobietom – pamiętajcie, że większość tych związków niestety nie jest w stanie przetrwać.

23-letnia Oliwia Jędrusiak z Rzepiennika Strzyżewskiego od trzech lat pasjonuje się podróżowaniem. Zwiedziła już ponad 20 krajów. Poprzez swój profil na Instagramie stara się uświadomić ludziom, że zwiedzanie różnych zakątków świata wcale nie musi wiązać się z dużymi pieniędzmi.

Zadzwoniła do mnie niedawno moja koleżanka - wróżka - z prośbą, abym zajęła się jej stałą klientką, bo ona nie potrafi już do niej dotrzeć. Pracowały razem ponad dwa lata i wydawało się, że wszystko idzie w dobrym kierunku, aż tu nagle kobieta jakby się zacięła i nic do niej nie trafia. Nie chciałam nic więcej wiedzieć…

W czasie swojego krótkiego życia stworzył ponad dwa tysiące dzieł, w tym 870 obrazów. Rozpoznawalne na całym świecie „Słoneczniki” obok autoportretów, portretów, licznych pejzaży,...

Niedawno miałam telefon od mojej stałej klientki. Była cała rozdygotana i wściekła jak osa. Pojechała odreagować zdradę męża ze swoją przyjaciółką na Mazury. Miał to być jej czas na przemyślenie, co dalej z ich 38-letnim małżeństwem. Nikt nie wiedział, gdzie są. Poprosiła o przepowiednię.

Podziemne światy fascynują od zarania dziejów. Pojawiają się w literaturze i sztuce. Od mitologicznych królestw po współczesne przedstawienia w prozie fantasy te tajemnicze krainy odzwierciedlają najgłębsze lęki, pragnienia i wyobrażenia. Jaskinie, jako naturalne wejścia do tych światów, odgrywają kluczową rolę w wielu opowieściach. Jednym z najbardziej fascynujących przykładów takich miejsc są Jaskinie Szkocjańskie, uważane za najokazalsze w Europie.

Kładąc karty coraz częściej widzę, że nie doceniamy tego, co tak naprawdę mamy. Przestajemy dbać o związki, popadamy w rutynę, przestajemy z sobą rozmawiać a zaczynamy walczyć. Szukamy różnych wad u partnerów. Potem raptem jeden uśmiech, jedna rozmowa z obcą osobą powodują, że zaczynamy czuć motyle w brzuchu i wchodzimy w dziwne układy, które niejednokrotnie nie dadzą nam szczęścia, tylko uczucie zauroczenia, ułudy, a następnie cierpienia.

Dziś trochę na wesoło o tym, jak pies o mały włos nie stał się przyczyną rozpadu rodziny. Pewna kobieta opowiedziała mi o swoich niepokojących podejrzeniach. Twierdziła, że mąż ją zdradza, bo raz po raz znajduje w domu nie swoją damską bieliznę. Członkiem tejże rodziny był także pies zabrany ze schroniska, który wabił się Atos.

Dziś o matkach, które mają problemy ze swoimi dziećmi, zwłaszcza z córkami. To kobiety, które zwykle dzwonią do mnie z pytaniem: „Co ja mam zrobić w tej sytuacji? Znów wszystko, co pani mówiła się sprawdziło...”. No, tak – sprawdziła się ta negatywna część wróżby, bo do tej pozytywnej realizacji potrzeba było wytrwałości i konsekwencji, których zabrakło...

To tu Jan „Kania” Kaniowski uwodził młodziutką Mitzi, tu papuga oberleutnanta Franza von Nogaya obrażała samego Miłościwego Cesarza, stąd wreszcie „dała nogę” międzynarodowa grupa znużonych pierwszowojenną zawieruchą wojaków – no bo tu stacjonowała kompania wartownicza 60. pułku piechoty cesarsko-królewskiej armii. Pamiętamy ich wszystkich z kapitalnej komedii Janusza Majewskiego „C.K. Dezerterzy”, na kanwie powieści Kazimierza Sejdy. Miejscem tych zdarzeń było położone na węgierskiej prowincji miasteczko o nazwie Sátoraljaújhely.