Rozmaitości

Dziś o matkach, które mają problemy ze swoimi dziećmi, zwłaszcza z córkami. To kobiety, które zwykle dzwonią do mnie z pytaniem: „Co ja mam zrobić w tej sytuacji? Znów wszystko, co pani mówiła się sprawdziło...”. No, tak – sprawdziła się ta negatywna część wróżby, bo do tej pozytywnej realizacji potrzeba było wytrwałości i konsekwencji, których zabrakło...

To tu Jan „Kania” Kaniowski uwodził młodziutką Mitzi, tu papuga oberleutnanta Franza von Nogaya obrażała samego Miłościwego Cesarza, stąd wreszcie „dała nogę” międzynarodowa grupa znużonych pierwszowojenną zawieruchą wojaków – no bo tu stacjonowała kompania wartownicza 60. pułku piechoty cesarsko-królewskiej armii. Pamiętamy ich wszystkich z kapitalnej komedii Janusza Majewskiego „C.K. Dezerterzy”, na kanwie powieści Kazimierza Sejdy. Miejscem tych zdarzeń było położone na węgierskiej prowincji miasteczko o nazwie Sátoraljaújhely.

Przychodziła kiedyś do mnie na przepowiednie młoda dziewczyna. Była to bardzo zdolna uczennica, która zapragnęła zdawać na studia, lecz oprócz niej w domu było aż sześcioro rodzeństwa. Kiedy nadszedł czas wyborów, cała rodzina zebrała się i radziła, co zrobić, by tak zdolną młodą kobietę posłać na studia. Przyjechała także, niezbyt lubiana przez pozostałych członków rodziny, bezdzietna i dość leciwa żona nieżyjącego brata jej ojca. Co ciekawe, nie była na to spotkanie zaproszona. Skąd więc o nim wiedziała?

Parę lat temu dostałam „w spadku” od mojej koleżanki wróżki pewnego klienta. Koleżanka moja jest już dość leciwa i przyznała mi się, że nie jest już w stanie obsługiwać tego człowieka, bo jest to klient na zasadzie „zamęcz wróżkę tymi samymi pytaniami, a potem i tak zrób swoje”. To człowiek po przejściach, po rozwodzie, z jednym dzieckiem, po przeszczepie nerki i mający pretensje do całego świata. Bo, jego zdaniem, nikt nie docenia jego hojności i szczodrości.

Elegancki, ogromny, zielony obszar parku w Brniu położony na terenie gminy Olesno, zaledwie kilkanaście kilometrów od Tarnowa, to nie tylko doskonałe miejsce na małą, niedzielną wycieczkę, ale również atrakcja z niezwykle ciekawą historią.

Dziś o klątwach i złych życzeniach wobec drugiego człowieka. Niemal w jednym czasie zadzwoniły do mnie dwie bardzo dobre znajome, które mieszkają za granicą. Uznały, że coś niepokojącego dzieje się wokół nich. Jedna z nich ma bardzo dużą prywatną klinikę, zatrudnia fantastyczny zespół lekarzy, w tym świetną lekarkę z Syrii polskiego pochodzenia.

Przyszedł do mnie niedawno pewien speszony mężczyzna w wieku około 40 lat. Dowiedziałam się, że jest u wróżki po raz pierwszy, lecz jego teściowa korzysta z usług takich osób bardzo często. Jest to kobieta, która trzyma rodzinę żelazną ręką. Pan ten na początku oznajmił, że chce się dowiedzieć, jak wygląda jego sytuacja.

O Ujanowicach jest od lat głośno za przyczyną gorliwości miejscowych wiernych. Z ostatnich danych wynika, że nadal to właśnie tutaj najgoręcej bije serce polskiego kościoła katolickiego. W miejscowym dekanacie najwięcej ludzi chodzi regularnie do kościoła – 84%. Warto poznać ciekawą historię miejscowej świątyni i parafii.

Od Tarnowa to niespełna 100 kilometrów – drogą wojewódzką nr 981 lub pociągiem Kolei Małopolskich, bez przesiadek w 2 godziny 40 minut. Niewielka miejscowość stała się w ostatnich latach prawdziwą turystyczną perełką. Zarówno z uwagi na swoje położenie w sąsiedztwie górskich szlaków i słowackiej granicy, jak i wody mineralne, ogrody biblijne, sensoryczne oraz ciekawą historię, sięgającą początków wieku XIII. O jakiej miejscowości mowa?

Dziś kolejna niesamowita, a jednak całkowicie realna historia. Aby ją Państwu opowiedzieć, musimy się cofnąć 25 lat wstecz. Na przepowiednię przyszła do mnie wtedy kobieta z maleńkim dzieckiem na ręku. Przepraszała, że nie miała z kim zostawić niemowlęcia. Na twarzy miała ślady pobicia. Karty bardzo szybko pokazały, że rodzice wydali ją za mąż za człowieka, do którego zupełnie nic nie czuła. Ich celem było scalenie dwóch dużych gospodarstw we wsi.

Dziś będzie bajka o rozpuszczonej księżniczce, która w swoim życiu nie zauważa innych osób lub traktuje je jak swoich poddanych...

Ludzie schodzący z wieży wołali do mnie: Halo! Uwaga! Przed tobą jest wąż! Istotnie, był. I to całkiem spory. Spłynął z gałęzi na poręcz...

Przyszła na świat na początku XIII wieku. Jej matką była Gertruda z Meran – siostra królowej Francji i naszej świętej Jadwigi Śląskiej – a...

Komuś na zabój zakochanemu trudno jest powiedzieć, że osoba, z którą jest, okłamuje, zastrasza, manipuluje lub coś kombinuje. Gdy kochamy, patrzymy przez różowe okulary. Nie dostrzegamy sygnałów, nie chcemy ich widzieć albo mylnie je interpretujemy. Ktoś, kto nam na to zwróci uwagę, zostaje największym wrogiem naszego szczęścia. A gdy para się rozstaje, wtedy zawsze pada pytanie – skoro widzieliście, to czemu nie powiedzieliście?

Za drogą przylegającą do terenu świątyni cicho szeleszczą wody potoku Białka. Główne szlaki komunikacyjne przebiegają dzisiaj gdzieś obok, dlatego w centrum urokliwej Wojakowej jest cicho i spokojnie. Miejscowość, choć pozornie skromna, w rzeczywistości kryje w zakamarkach dziejów bogatą historię. Miejscowe dziedzictwo zdaje się czekać, aby zostało odkryte i docenione przez odwiedzających.

Były trzy siostry. Dwie poukładały sobie życie, a jedna balansowała na granicy. Poznała starszego od siebie mężczyznę i zaszła z nim w ciążę bliźniaczą. Pan nie rozstał się z żoną. Dziewczyna donosiła ciążę, lecz jedno z bliźniąt zmarło po porodzie. Kochanek pomógł dziewczynie uciec ze szpitala, a dziecko zostało porzucone. Kobieta ta po latach wyszła za mąż, urodziła dwoje dzieci i stworzyła pozornie szczęśliwą rodzinę. Była bardziej zżyta z jedną z sióstr, a ta miała męża despotę, z którym wychowywała córkę. Siostry odwiedzały się wzajemnie. Dziewczynka nieraz słyszała, jak jej rodzice się kłócą, a matka płacze po wizytach ciotki.

Wyspę Labuan rozpoznawano po Kominie. Tak było ponad sto lat temu, gdy na tej niewielkiej wyspie, leżącej u wybrzeży Borneo, działała angielska kopalnia węgla....

O wyspie Labuan po raz pierwszy usłyszałam od młodej Niemki, która była moją sąsiadką w telepiącym się przez góry autobusie z Kota Kinabalu do Sandakan. Dziewczyna przez pół roku pracowała na Labuan jako nauczycielka, ale nie zachęcała mnie specjalnie do odwiedzenia tej wyspy przy północnym wybrzeżu Borneo. – Nie ma tam nic szczególnego. Owszem, są plaże. Poza tym to strefa wolnocłowa. Ludzie jeżdżą tam po słodycze…

O co ostatnio najczęściej pytają mnie ludzie? O to, czy będzie u nas wojna, czy też będzie spokój. Powiem tak - osobiście nie widzę jakiegoś bezpośredniego zagrożenia. Osobom, które mnie o to pytają, ja z kolei zadaję pytanie: co byś zrobił, gdyby jednak coś miało się wydarzyć? Na początku jest cisza, a następnie pojawia się cała gama pomysłów. A ja się zastanawiam, po co sami toczymy z sobą wojnę o wojnę?

Zbliżają się Święta Zmartwychwstania Pańskiego. Życie zwycięża nad śmiercią. Może warto spojrzeć na siebie krytycznym okiem i zobaczyć swoje wady? Może warto pochować niepotrzebne urazy? Możemy rozpuścić je w sobie i mieć tak zwaną czystą kartę. Czas świąteczny sprzyja odradzaniu się naszych myśli, przekonań i uczuć.