Stefan Niesiołowski

Sejmowa debata o polityce zagranicznej jest dobrą okazją nie tylko do oceny tej polityki, ale także do nieco szerszych rozważań na temat miejsca Polski w Europie i politycznych perspektyw. Oceniam obecną politykę, której symbolem (bo nie architektem) jest p. Waszczykowski, jako najgorszą, najbardziej szkodliwą, najbardziej bezmyślną po 1989 roku.

Walka z PiS, które zalewa nasz kraj jak kiedyś w znanym wierszu Szpotańskiego „czerwona pleśń”, powinna być prowadzona na wielu polach. Dotyczy przyszłości Polski, teraźniejszości i w zasadzie każdego z nas, oczywiście z wyjątkiem beneficjentów tej dyktatury. Trafnie pisze na ten temat dziennikarka Eliza Michalik: „(…) politycy PiS naprawdę nie pojmują, o co ta cała wrzawa, o co ci wszyscy ludzie tak się awanturują.

Do bezmyślnych, zwyczajnie głupich i ignoranckich wypowiedzi polityków PiS zdążyliśmy się przyzwyczaić, ale ostatnio mieliśmy tego rodzaju wypowiedzi tak wiele, że można chyba mówić o galerii idiotyzmów. Zacząć wypada od zacytowania p. Kaczyńskiego, który przedstawił genialną w swojej prostocie analizę kłopotów gospodarczych i celnie wskazał winnych.

Obóz Narodowo‑Radykalny (ONR) powstał w wyniku serii kryzysów i rozłamów w Stronnictwie Narodowym (SN). Był efektem stopniowego rozkładu stronnictwa zbudowanego na początku XX wieku przez Romana Dmowskiego. Stronnictwo Narodowe nie potrafiło znaleźć trafnej odpowiedzi na pytania, jakie przynosiły zmiany gospodarcze i polityczne w latach trzydziestych ubiegłego wieku.

Październikowy przełom w 1956 roku jest jedną z ważniejszych dat w najnowszej historii Polski, a twierdzenie, że w gruncie rzeczy nic lub prawie nic się wtedy w naszym kraju nie zmieniło, jest dalekie od rzeczywistości.

17 września na walczącą z Niemcami Polskę uderzyły oddziały Armii Czerwonej. Bez wypowiedzenia wojny, tak samo jak Niemcy, łamiąc wszystkie umowy, pakty i traktaty...

Wybuch II wojny w decydującym stopniu zmienił oblicze świata i Polski. Niektórzy historycy, np. Norman Davies, formułują interesującą hipotezę, że cały okres od wybuchu pierwszej do zakończenia drugiej wojny, a nawet do końca komunizmu w 1989 roku, jest pewnego rodzaju całością, którą Davies nazywa „zaćmieniem” (tenebrae).

Uchwalenie bełkotliwej i obłudnej uchwały przez przytłaczającą większość polskiego Sejmu było kolejnym sukcesem w propagandowej wojnie, jaką prowadzi PiS o narzucenie swojego koniunkturalnego stanowiska w sprawie Ukrainy.

Dnia 20 lipca 1944 miał miejsce zamach na Hitlera. Jedyny dokonany z wielu zamachów planowanych i niedoszłych do skutku. Zamach przeprowadzony przez pułkownika hrabiego Clausa von Stauffenberga miał na celu nie tylko zgładzenie jednego z największych zbrodniarzy w dziejach, lecz doprowadzenie do obalenia nazistowskiego reżimu, zakończenia wojny i ustanowienia pokojowego ładu w Europie.

Prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama przeciął wszelkie komentarze i spekulacje i jednoznacznie opowiedział się po stronie demokracji w Polsce. W najmniejszym stopniu nie dał się nabrać na zapewnienia o „kompromisie” w sprawie Trybunału Konstytucyjnego (TK) i rzekomo demokratycznego charakteru pisowskiej władzy.

4 czerwca 1989 roku w Polsce odbyły się wybory zasadniczo inne niż wszystkie poprzednie po II wojnie. Był to symboliczny moment w całym procesie, który zapoczątkowany został strajkami w jesieni 1988, a następnie poprzez rozmowy okrągłego stołu doprowadził do pokojowej zmiany systemu z autorytarnego na demokratyczny.

Próba sparaliżowania Trybunału Konstytucyjnego w Polsce, chociaż ostatnio z oczywistych powodów najbardziej interesująca w relacjach rządu PiS‑u z Unią Europejską, nie jest przecież jedynym zagrożeniem dla wolności i demokracji w Polsce. Wyeliminowanie sądu konstytucyjnego oznacza, że większość parlamentarna, czyli PiS, może przegłosować wszystko, nie istnieje bowiem coś takiego jak zgodność ustawy z Konstytucją ani sama Konstytucja, którą można zmienić w trybie zmiany ustawy, a więc zwykłą większością głosów.

W Sejmie miał miejsce dziwaczny spektakl zatytułowany „audyt ośmiu lat rządów koalicji PO/PSL”, zorganizowany przez PiS. Już samo słowo „audyt” było kłamstwem, bo audyt to ocena dokonana przez obiektywną firmę zewnętrzną. Tymczasem mieliśmy propagandowy spektakl w wykonaniu pisowskich ministrów, o których można chyba powiedzieć wszystko, ale nie to, że są obiektywni.

Przypadek Kornela Morawieckiego, a ściślej posłanki od p. Kukiza, która nie zasługuje, aby wymieniać jej nazwisko, jest oczywistym przestępstwem. Nie jest to pierwszy taki przypadek w Sejmie i prawdopodobnie, kiedy burza przycichnie, tak samo jak w poprzednich kadencjach prokuratura umorzy sprawę.

Rozmowy Jarosława Kaczyńskiego z przedstawicielami partii politycznych zostały przedstawione w mediach, a także przez wielu polityków i komentatorów jako wydarzenie ważne, a nawet przełomowe. W rzeczywistości był to epizod obliczony przede wszystkim na użytek zewnętrzny.

Demolowanie Polski przez PiS trwa już od czterech miesięcy i trzeba przyznać, że partia p. Kaczyńskiego ma na tym polu poważne osiągnięcia. Międzynarodowa pozycja Polski uległa drastycznemu obniżeniu, staliśmy się obiektem zainteresowań opinii publicznej i instytucji międzynarodowych jako kraj, w którym demokracja jest zagrożona. Jest swoją drogą zdumiewające, jak w tak krótkim czasie pisowcom udało się przebyć drogę od demokracji do dyktatury.

PiS ruszyło do natarcia z pomocą wdowy po generale Czesławie Kiszczaku, która nie bardzo wiadomo czym kierowana, ale z pewnością nie rozsądkiem, poszła do IPN z archiwalnymi materiałami pozostawionymi przez męża. Trochę to przypominało znany sowiecki film z czasów stalinowskich, gdzie ścigany przez czekistów człowiek uciekł do gabinetu szefa miejscowej CzK, gdzie otrzymał schronienie i pomoc. Bohaterscy rycerze z IPN zaopiekowali się w typowy dla siebie sposób biedną wdową.

Głosami posłów PiS i partii p. Kukiza, czyli pisowskiego koalicjanta, przegłosowano 500 złotych co miesiąc na drugie i kolejne dziecko. Nie jest to spełnienie wyborczych obietnic pp. Dudy i Szydło, gdyż wyraźnie i wielokrotnie obiecywano 500 złotych na każde dziecko – tak więc pieniędzy nie otrzyma ponad 3 miliony dzieci w 53% polskich małżeństw.

Debata w Parlamencie Europejskim poświęcona zagrożeniu demokracji w Polsce po raz kolejny pokazała, jaką kiepską premier, i to pod wieloma względami, jest p. Szydło. Wydaje mi się, że przegrywa w konkurencji nawet z przywódcami Polski Ludowej. Nie pomogą zaklęcia pisowskich propagandystów i innych o Beacie Wielkiej, bo kontrast pomiędzy rzeczowymi, merytorycznymi i konkretnymi politykami liberalnego Zachodu a nacjonalistami z PiS i ich sfanatyzowanymi sojusznikami z marginalnych grupek jest uderzający.

Chodzi oczywiście o Puszczę Białowieską, która jest zagrożona gigantyczna wycinką. Już nie tylko demokracja jest zagrożona PiS‑owską recydywą, ale nawet przyroda w swojej krasie. Puszcza Białowieska, jeden z nielicznych w Europie lasów pierwotnych, ma służyć PiS do uzyskania czy też odzyskania poparcia lobby leśno‑drzewnego.